Ο Χρήστος Δάντης στην ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ! Η πρόσκληση που έφτασε στο περιοδικό ήταν προσωπική, χειρόγραφη, πρωτότυπη και... πολλά υποσχόμενη! Δεν χρειαζόμουν παραπάνω λόγους για να βρεθώ Κυριακή βράδυ 23 Νοεμβρίου στην πρεμιέρα του. Ήταν ευκαιρία. Τόσα χρόνια άλλωστε, δεν είχε τύχει να δω τον Χρ. Δάντη σε live.

Ούτε η βροχή που έπεφτε από το πρωί της Κυριακής ούτε η μετακόμιση στο Γκάζι της γνωστής μουσικής σκηνής άλλαξαν τα σχέδια μας καθόλου. Απαραίτητο αξεσουάρ η ομπρέλα (σπαστή για να μην τραβάει την προσοχή όταν δεν χρησιμοποιείται!) και στις 10:30 ακριβώς (!) περάσαμε το κατώφλι του νέου χώρου.

Από την πρώτη στιγμή ένοιωσα πολύ οικεία. Μπαίνοντας στην αίθουσα σα να έφυγαν από πάνω μου 20 χρόνια (που λέει ο λόγος!). Έγινα αυτό που λέμε "και πάλι παιδί" ή καλύτερα μια έφηβη. Μου θύμισε τα μπαράκια που σύχναζα στις τελευταίες τάξεις του Λυκείου, τότε που ξοδεύαμε το χαρτζιλίκι μας για μια έξοδο με φίλους στο αγαπημένο μας κλαμπάκι, να ακούσουμε ξένη μουσική και να πιούμε 1 - 2 ποτά. Ακόμα και η μυρωδιά του χώρου μου θύμιζε τα χρόνια που πέρασαν.

Πέρα από τις αναμνήσεις που μου προκάλεσε, ο χώρος αντικειμενικά είναι όμορφος. Ανοίγοντας την σιδερένια πόρτα της εισόδου βρίσκεσαι σε μια άνετη (με την πρώτη ματιά) αίθουσα, λίγο αριστερά βλέπεις το μπαρ απ' όπου σερβίρεται όλος ο κόσμος και όσοι διαλέγουν απλό ποτό στο μπαρ αλλά και όσοι κάθονται στα τραπέζια. Στην ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ, τα τραπέζια θυμίζουν τραπέζια καφενείου, είναι τοποθετημένα σε 5 ή 6 σειρές και καταλαμβάνουν τη μισή αίθουσα. Υπάρχει και πατάρι, με τραπέζια επίσης, ακριβώς πάνω από την είσοδο. Λιτή η διακόσμηση. Στους τοίχους υπάρχει επένδυση απομίμηση πέτρας, με μικρές εσοχές όπου ήταν τοποθετημένα μεγάλα ανοιχτόχρωμα κεριά, αναμμένα.

Οπου κι αν σταθείς ή καθίσεις μέσα στο χώρο τίποτα δε σου κρύβει τη θέα προς τη σκηνή. Κανένα εμπόδιο πουθενά. Ακόμα και για όσους θέλουν να χορέψουν ακούγοντας τα τραγούδια, μπορούν. Δεν υπάρχει ...πίστα, αλλά αρκετός χώρος για χορό.

Οσο περιμέναμε να αρχίσει το πρόγραμμα ανάμεσα στους καλεσμένους αναγνωρίσαμε τον Άγγελο Πυριόχο, τον Κωνσταντίνο Καζάκο, τον Χρήστο Παπαδόπουλο (πρώην Παιδιά απο την Πάτρα), την Πέγκυ Ζήνα με τον Γιώργο Λύρα, την Έλλη Κοκκίνου, τον Κώστα Καραφώτη, τον Κωνσταντίνο Χριστοφόρου, τους "Πήγασος", τον Ακη Δείξιμο, τον Δήμο Αναστασιάδη, τον Μέμο Μπεγνή, την Κατερίνα Παπουτσάκη, την Σάντρα Βουτσά, την Μαργαρίτα Δρούτσα, την Όλγα Βενετσιάνου...

Τα φώτα χαμήλωσαν στις 11:15 και στη σκηνή ανέβηκαν οι 48ΩΡΕΣ. Συγκρότημα που μετρά λίγα χρόνια στο χώρο αλλά με πολλή προϋπηρεσία στις ζωντανές εμφανίσεις. Από τις πρώτες κιόλας νότες κατάλαβα ότι η βραδιά υποσχόταν πολλά! Οι 48ΩΡΕΣ, άλλωστε, είναι το μουσικό σχήμα που αντιπροσωπεύεται από την λέξη "party"! Κι αυτό ακριβώς μας πρόσφεραν. Με τον Βαγγέλη Παναγόπουλο και την Νατάσα Βαμβακά στα φωνητικά και με εξαιρετικούς μουσικούς να τους συνοδεύουν (Παναγιώτης Δημάκης πλήκτρα, Βαγγέλης Κριθάρης κιθάρα & φωνητικά, Βασίλης Καλιστρίδης τύμπανα, Τάκης Φοίτος μπάσο), κινήθηκαν στο ξένο ρεπερτόριο, θυμίζοντάς μας τραγούδια της δεκαετίας '80. Σε διασκευή ακούσαμε το "Thriller", για αρχή ενώ αμέσως μετά είπαμε μαζί τους μια προσευχή που κρατάει πάνω από 20 χρόνια: το "Like a prayer"! Λικνιστήκαμε στο ρυθμό "...that's the way mmmmm... I like it..." και τραγουδήσαμε μαζί τους το "I will survive"!

Χωρίς ειδικά εφέ, χωρίς γιγαντοοθόνες, χωρίς video-wall πίσω από την ορχήστρα, μόνο με την φωνή τους, με την δεξιοτεχνία τους στις διασκευές και κυρίως την ζωντάνια και το αμείωτο κέφι τους μας παρέσυραν σε ένα πάρτυ πραγματικά! Ειδικά οι ηλικίες μετά τα πρώτα ...άντα και μέχρι τα ...ήντα έδειχναν να διασκεδάζουν αρκετά. Κι ήταν ακόμα η αρχή!

Ενας νεαρός τραγουδιστής διαδέχτηκε το συγκρότημα, ο Παναγιώτης Νικολακόπουλος, ο οποίος μας ζήτησε λίγη ...στοργή και προδέρμ στην αρχή με το "Κράτα με... φίλα με..." ενώ αμέσως μετά αναρωτηθήκαμε μαζί του "Πού είν' οι φίλοι οι παλιοί... πού είναι οι παλιοί μου φίλοι". Συμπαθητική παρουσία επί σκηνής, ενδιαφέρουσα η φωνή του. Στη συνέχεια του προγράμματος παρέμεινε συνοδεύοντας ως μουσικός.

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, περνώντας ανάμεσα από τα τραπέζια ανέβηκε στη σκηνή ο Χρήστος Δάντης! Το χειροκρότημα ήταν πολύ πολύ θερμό και δυνατό, κι όταν μας ρώτησε "Κάποιος μ' αγαπάει..." τραγουδιστά, του απαντήσαμε "...είμαι εγώ" χαμογελαστά.

"Καλησπέρα, σας ευχαριστώ όλους που είστε απόψε εδώ, ήταν οι πρώτες του κουβέντες, "ευχαριστώ για τη θερμή υποδοχή, βλέπω πολλούς φίλους μου εδώ, συνήθως έχω τρακ όταν βρίσκομαι στη σκηνή, είμαι λίγο ντροπαλός". Στη συνέχεια ανέφερε όσους από τους vip's διέκρινε, ευχαριστώντας τον καθένα ξεχωριστά, χωρίς να παραλείψει να αναφερθεί στους δύο ραδιοφωνικούς σταθμούς που στηρίζουν το πρόγραμμά του, για να μας εξομολογηθεί ότι "...θα 'θελα αλήθεια όλα μου τα παραμύθια... να ζωντάνευαν όταν θα 'ρθεις..." τραγουδιστά.

Πιστός στο γνωστό ροκ ύφος του αλλά και σε όσα είχε υποσχεθεί στην χειρόγραφη πρόσκληση που μας έστειλε, "...φέτος τα σπάω γιατι ξεσπάω", έμεινε πάνω στη σκηνή, σε εκείνη την πρώτη εμφάνισή του, για περισσότερο από μια ώρα, τραγουδώντας σχεδόν τα πάντα (!) από τα γνωστά δικά του κομμάτια παλιότερα και τα πιο πρόσφατα μέχρι ροκ και μπλουζ πότε με τη βοήθεια των 48ΩΡΩΝ και πότε μόνος. Με εντυπωσίασε με την εξαιρετικών δυνατοτήτων φωνή του. Ερμήνευσε τραγούδια μπλουζ με καταπληκτικό τρόπο (έκλεισα για μια στιγμή τα μάτια κι ήμουν σίγουρη ότι βρίσκομαι στην Νέα Ορλεάνη). Ευρύ το ρεπερτόριό του (40 χρόνια φούρναρης... έχει ψήσει...!) κινήθηκε στην ελληνική αλλά και στην ξένη μουσική σκηνή, μας θύμισε ροκ επιτυχίες, κάνοντας το χατήρι στη μουσική πρώτα πρώτα αλλά και στους παρόντες φίλους του, ερμήνευσε τραγούδια του τέλους της δεκαετίας του '80. Το πόσο είχα χορέψει τα περισσότερα από αυτά στην εποχή τους, δεν λέγεται! Ο κόσμος, το κοινό, ήταν από την πρώτη ως την τελευταία νότα μαζί του, τραγουδούσε, συμμετείχε, ανταποκρινόταν, διασκέδαζε, περνούσε καλά, όλα και όλοι έδειχναν ότι είμαστε μέρος ενός πάρτι!

Ένα ολιγόλεπτο διάλειμμα χώρισε το πρόγραμμα σε δύο μέρη. Με την υπόσχεση να επανέλθει "δρυμύτερος" μας άφησε στα χέρια ενός νέου σχήματος των "Ηθικόν Ακμαιότατον". Μ' άλλα λόγια, μας σύστησε τους Κώστα Καραγκιοζίδη, Δημήτρη Ζαράρη και Γιώργο Καβακλιλή. Η αγάπη τους για την παραδοσιακή ελληνική μουσική φανερή. Πολύ καλοί μουσικοί και οι τρεις, μπλέκοντας τους παραδοσιακούς ήχους με τα ρεμπέτικα και τα λαϊκά έκαναν φιλότιμη προσπάθεια και κατάφεραν να μας τραβήξουν την προσοχή. Μας τραγούδησαν από Σωκράτη Μάλαμα μέχρι Στέλιο Καζαντζίδη. Κι από Πορτοκάλογλου μέχρι δημοτικά και ποντιακά τραγούδια. Υποκλίνομαι στο μουσικό τους ταλέντο...! Ενημερωτικά οι Ηθικόν Ακμαιότατον πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησαν και το πρώτο τους cd single, με τίτλο "χαμένα όνειρα", σε παραγωγή της Warner...

Στις 2:20 ο Χρήστος Δάντης ήρθε και πάλι στη σκηνή δίνοντας άλλη πνοή και άλλη ώθηση στο συγκρότημα. Εκεί, πραγματικά το ...ηθικό μας έγινε "Ακμαιότατον"! Μαζί τους τραγούδησε ένα παραδοσιακό ποντιακό, τα "40 μήλα κόκκινα", σε μια πιο ραπ μορφή, με τον Κώστα Καραγκιοζίδη να παίζει ποντιακή λύρα, εξαιρετικά! Ακολούθησε ένα παραδοσιακό ηπειρώτικο, έτσι για να αποδειχθεί ακόμα μια φορά ότι η μουσική είναι μία, όπου κι αν βρίσκεσαι, όπου κι αν ζεις. Με ένα νεύμα του Χρήστου Δάντη στη σκηνή ανεβαίνουν και οι 48ΩΡΕΣ για να στήσουν όλοι οι πρωταγωνιστές της βραδιάς ένα πάρτι! Και τι δεν ακούσαμε στη συνέχεια και μέχρι το τέλος... "Staying alive", "It's raining men", "Στο δωμάτιο αυτό"... κι όσο το ρολόι πλησίαζε την ...αυγή, τόσο δε θέλαμε να φύγουμε εμείς! Οχι μόνο εμείς, οι περισσότεροι!

Σ' εκείνη την τελευταία ώρα του προγράμματος, από τις 3 πμ μέχρι τις 4 πμ σα να έγινε όλο το μαγαζί μια παρέα! Τραγουδούσαμε και συμμετείχαμε, κάποιοι συνέχιζαν να χορεύουν κι ας είχαμε πρωινό ξύπνημα την άλλη μέρα.

Ο Χρήστος Δάντης κάθε τόσο ρωτούσε αν κουραστήκαμε κι όσο η απάντηση ήταν αρνητική, τόσο συνέχιζε να τραγουδά κι ήταν φανερό ότι το καταδιασκέδαζε κι εκείνος μαζί μας! Γεναιόδωρος από τη φύση του, ανέβασε στη σκηνή και την Όλγα Βενετσάνου για να μας τραγουδήσει. Σεμνή, χαμογελαστή και σαν να μην πιστεύει τι πραγματικά της συμβαίνει, μας είπε "...είμαστε ακόμα ζωντανοί, κι αν μας αντέξει το σκοινί, θα φανεί, στο χειροκρότημα..." και φυσικά το δικό μας χειροκρότημα ήταν όσο πιο θερμό μπορούσε να είναι. Ναι, και ο Δήμος Αναστασιάδης ανέβηκε στη σκηνή, μετά από προτροπή του Δάντη, ο οποίος μας είπε το δικό του "Φίλα με".

Συνεχίζοντας το κλίμα "πάρτι" μέχρι το τέλος ο Χρήστος Δάντης μας είπε το παλιό κι αγαπημένο μας "Σκάσε" και μαζί του τραγουδήσαμε "...απόψε θέλω αποδείξεις και ονόματα...". Σαν ένα "ευχαριστώ" σε όλους μας, τραγούδησε (και χόρεψε) το "24.000 bacci" και κρίνοντας πως είναι η ώρα κάλεσε στην παρέα ακόμα και τον ..."Γουίλι το μαύρο θερμαστή"! Υποσχόμενος ότι θα μας πει "Ενα τραγούδι ακόμα", του ζητήσαμε το "Παλιό μου παλτό".
Φυσικά μας το είπε, αφιερωμένο εξαιρετικά! Σε όλους μας.

Εκεί προς το τέλος κι ενώ η ώρα είχε ήδη φτάσει 4 τα ξημερώματα μας δήλωσε "Οσο μεγαλώνω τρέμω" αλλά και ότι βρίσκεται "Εκτός τροχιάς". Τελευταία αφιέρωση (μετά από την επιμονή του κόσμου και το έντονο χειροκρότημα) ήταν το "Για το καλό μου", το οποίο ερμήνευσε καταπληκτικά.

Στο δρόμο της επιστροφής, έχοντας μια γλυκιά γεύση από τη βραδιά, και τη νύστα στα μάτια, σκεφτόμουν πως ναι, ήταν μια Κυριακή που βγήκα "Εκτός τροχιάς" αλλά, πιστέψτε με, άξιζε τον κόπο!

Περισσότερες φωτογραφίες από το event