Σε ένα διάσημο πλέον άρθρο του που δημοσιεύτηκε το 1974, ο μουσικοκριτικός John Landau έγραψε: "είδα το μέλλον του rock 'n' roll και το όνομά του είναι Bruce Springsteen. Και σε μια νύχτα που ήθελα να νιώσω νέος, με έκανε να νιώσω σαν να ακούω μουσική για πρώτη φορά στη ζωή μου"! 34 χρόνια αργότερα πολλά έχουν αλλάξει στο rock 'n' roll αλλά μια συναυλία του Springsteen με τη συνοδεία της E Street Band δεν έχει χάσει τίποτα από την ικανότητα να προκαλεί δυνατά συναισθήματα σε αυτούς που την παρακολουθούν (πόσο μάλλον αν είναι πρωτάρηδες). Έτσι,την Παρασκευή 30 Μαΐου, 60.000 άνθρωποι που βρέθηκαν στο Emirates Stadium του Λονδίνου γέλασαν, συγκινήθηκαν, χόρεψαν και τραγούδησαν με την ψυχή τους στίχους όπως "It ain't no sin to be glad you're alive", "Show a little faith, there's magic in the night/ you ain't a beauty but, hey, you're alright" και "Trumps like us, baby we were born to run".

Και δεν ξέρω αν είδαμε το μέλλον του rock n' roll (το εύχομαι όμως!) αλλά σίγουρα είδαμε το παρελθόν και το παρόν: τα δυνατά riffs και τα ρεφραίν που κάνουν στάδια να δονούνται, η αμεσότητα των blues και οι ρυθμοί του rockabilly, η σεξουαλικότητα της soul και η πνευματικότητα της gospel ή οι κέλτικες ρίζες της αμερικάνικης λαϊκής μουσικής και ο Τοίχος από 'Ηχο, τίποτα δεν έμεινε έξω από το χαρμάνι της E Street σε αυτό το τρίωρο πάρτι.

Η πιο εντυπωσιακή ίσως παράμετρος της βραδιάς ήταν η ευκολία με την οποία ο Springsteen συνδέεται με το κοινό και ταυτόχρονα γίνεται ο καταλύτης για να ενώσει τόσους πολλούς ανθρώπους, κάθε ηλικίας και φυλής σε ένα κύμα ενθουσιασμού. Άμα το καλοσκεφτεί όμως κανείς, η ευκολία αυτή είναι φαινομενική και τα εχέγγυα δεν τα έχουν πολλοί. Χρειάζεται να έχεις:

* Μια μπάντα που να πετάει φωτιές: με τoν Steven Van Zandt (κιθάρα, φωνητικά - γνωστός και ως Σίλβιο Ντάντε της τηλεοπτικής σειράς The Sopranos), τoν Nils Lofgren (κιθάρα, φωνητικά), τoν Garry Tallent (μπάσο), τον Charles Giordano (αρμόνιο, ακορντεόν στη θέση του πρόωρα χαμένου Danny Federici), τoν Roy Bittan (πιάνο, ακορντεόν), τoν Max Weinberg (ντραμς), την Soozie Tyrell (βιολί, ακουστική κιθάρα, φωνητικά) και τον Clarence "Big Man" Clemons (σαξόφωνο).

** Αστείρευτη ενέργεια και ικανότητες εξαιρετικού performer. Χρειάζεται να μπορείς να τρέχεις δεξιά και αριστερά στη σκηνή σαν 18χρονος, να μαζεύεις πανό με παραγγελιές και να τις παίζεις (Point Blank και Cadillac Ranch), να ξυπνάς το πνεύμα των πρώιμων rock 'n' rollers (σε ένα χειμαρρώδες Working on the highway).

*** Και φυσικά χρειάζεται να έχεις τα τραγούδια: τραγούδια για την ερωτική επιθυμία (ένα εκπληκτικό Candy's room, Because the night με τον Lofgren σε κέφια) τραγούδια για το τι συμβαίνει τώρα γύρω σου (Magic, Livin' in the future), τραγούδια για τα χτυπήματα και τα κάτω της ζωής (Atlantic City, Devil's Arcade - μια συγκλονιστική στιγμή την ώρα που η νύχτα έπεφτε στο Λονδίνο) και για τη θέληση να ξανασηκωθείς, να ζήσεις, να περάσεις καλά (Mary's place, Waitin' on a sunny day, The rising, Reason to believe, Badlands), το πιο σταθερό ίσως και δυνατό θέμα που διαπερνά τα τραγούδια του Springsteen και τα κάνει τόσο διαχρονικά.

Και ακόμα και αυτά δεν είναι αρκετά από μόνα τους. Χρειάζεται να τα κάνεις ακούραστα επί 2 ½ ώρες. Και αφού κλείσεις με τη δύναμη του Badlands και ενώ το κοινό τραγουδάει ακόμα, να γυρίσεις για ένα encore πραγματικό νοκ άουτ: να ξεκινά με το Thunder Road παρασέρνοντας του πάντες σε ένα μαζικό sing-along, να συνεχίζει με το Born to run (ψάχνω για λέξεις να το περιγράψουν αλλά μάταια...), να ξεσηκώνει με τα Glory days, Dancing in the dark και Rosalita (κάποιος που να μπορεί να ξεπεράσει αυτή την ακολουθία; Κανείς;) και να κλείνει με το κέλτικο πανηγύρι του American Land, αφήνοντας τόσο πολύ κόσμο ξεθεωμένο αλλά με ένα πλατύ χαμόγελο στα χείλη και ψυχή σε ανάταση!

Λίγο αφότου έγραψε το διάσημο άρθρο του, o Landau παράτησε τη δουλειά του για να γίνει μάνατζερ του Springsteen. Δεδομένου ότι η θέση είναι πλέον ...κατειλημμένη, οι υπόλοιποι από εμάς θα πρέπει να "αρκεστούμε" στα συναισθήματα και τις αναμνήσεις που αφήνει μια τέτοια εμπειρία (γιατί η λέξη συναυλία είναι απλά φτωχή γι' αυτό που είδαμε). Όπως είπε πρόσφατα ο γνωστός κωμικός John Stewart: "Αν σας αρέσει η χαρά, πηγαίντε να δείτε τον Bruce Springsteen"!

Σημείωση: ο γράφων θέλει να ευχαριστήσει τα παιδιά από το No Surrender για την αρωγή τους καθώς και όσους άλλους βοήθησαν σε αυτή την αποστολή εκτός έδρας (κυρίως με την υπομονή τους!)