Μετρώντας τις στάσεις πηγαίνοντας προς το Καραϊσκάκη με το τρένο, περίμενα ότι η συναυλία των Def Leppard και Whitesnake, θα ήταν άλλο ένα θέαμα όπου οι κλασικοί μεταλλάδες με τα μακριά μαλλιά και τα κολλητά τζιν θα προσκυνούσαν. Ευλαβικά όπως σε όλες τις μέταλ συναυλίες που έχω βρεθεί και εκεί πραγματικά τους παραδεχόμουν ως φαν. Με το που έφτασα στον - ιδιαίτερα βρώμικο τόσο μέσα όσο και έξω - χώρο της συναυλίας άκουσα φωνές, σφυρίγματα και για δευτερόλεπτα ανατρίχιασα.

Μπαίνοντας στην αρένα, ο Coverdale μονοπώλησε το βλέμμα μου, με το λευκό πουκάμισο, τη γνωστή ξανθιά - λευκή χαίτη και τη φωνή που ήξερα ότι κάποτε ήταν πολύ καλύτερη. Μέσα στη μία ώρα που έπαιξαν, κοίταξαν να ισορροπήσουν το πρόγραμμα παίζοντας καινούργιες και παλιές επιτυχίες. Μη γελιόμαστε όμως, το Ιn the still of the night, το Here i go again, το Is this Love, ήταν που έδωσαν παλμό στη βραδιά και ένωσαν κοινό και μουσικούς. Πολλές φορές ο leaderman των Whitesnake έκανε διαλείμματα για να ξεκουραστεί. Μας πείραξε; Δεν νομίζω. Έχει αποδείξει εδώ και πολλά χρόνια την αξία του, τις ικανότητές του στη φωνητική και την σύνθεση και φυσικά πάνω στη σκηνή. Δεν έγινε και τίποτα που λόγω ηλικίας δεν μπορεί να κάνει αυτά που έκανε πριν 10-20 χρόνια

Με τους Def Leppard σίγουρα τα αίματα άναψαν, γιατί τόσα χρόνια τους περιμέναμε και επιτέλους τους είδαμε! Χορέψαμε το Pour some sugar on me, το Μaking love like a man, αναπολήσαμε τους έρωτές μας ακούγοντας το Hysteria, ψάξαμε κάποιον να αγκαλιάσουμε με το Love Bites και περιμέναμε το Let's get Rocked στο encore για να κλείσει αυτή η μουσική γιορτή. Ο Joe Elliot μας υποσχέθηκε ότι θα ξανάρθει στην Ελλάδα, και χωρίς να κάνει τον ζογκλέρ πάνω στη σκηνή σε συνδυασμό με τις φοβερές κιθάρες του Phill Collen, τον εκπληκτικό ντράμερ Rick Allen και τα υπόλοιπα μέλη, μας ταξίδεψαν εμάς τους around 30 στα εφηβικά μας χρόνια. Η αλήθεια είναι ότι παρατήρησα αρκετές στιγμές τον Rick Allen υποκινούμενη από μια ενοχλητική περιέργεια για να δω αν τα καταφέρνει και πώς είναι ένας μονόχειρας ντράμερ και όλα αυτά τα αδιάκριτα ερωτήματα. Τελικά, την απάντηση την βρήκα κλείνοντας τα μάτια και απομονώνοντας τον ήχο των drums. Ναι, μου άρεσε και μάλιστα πολύ!

Μόλις έκλεισαν τα φώτα της σκηνής και άναψαν οι προβολείς στο στάδιο Καραϊσκάκη, κοίταξα τον κόσμο που έβγαινε από τις πύλες. Ένας μπαμπάς είχε στον ώμο του ένα παιδάκι που είχε τις γροθιές ψηλά και φώναζε "Yeah yeah", δύο κορίτσια, απεσταλμένα από το ...club των emo, ζευγάρια 16 ετών, ζευγάρια 40 ετών, ροκάδες, γκλαμ ροκάδες, τρέντι, ρετρό και ό,τι επίθετα μπορούν να προσδιορίσουν αυτούς που πάνε σε συναυλίες!

Η μουσική μας ενώνει και όσο αν αυτό ενοχλεί τα ρουθούνια των δογματικών know-how μουσικόφιλων, το βλέπουμε συνέχεια. Αφού κανένα σχολείο δεν ενδιαφέρθηκε για τη μουσική μας παιδεία, πάμε από μόνοι μας παντού για να την ανακαλύψουμε μόνοι μας!

Αποκλειστικές φωτογραφίες του Music Corner από τη συναυλία
(φωτο Αρετή Σταυροπούλου)