Θέλω να είμαι ειλικρινής. Όταν είδα το Δελτίο Τύπου - Πρόσκληση για την πρεμιέρα τους, στις 28 Νοεμβρίου, δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία. Άλλωστε για εκείνη την ημέρα, εγώ, είχα άλλα σχέδια. Βράδυ Παρασκευής όμως, έμαθα ότι ο Μιχάλης Εμιρλής και ο Γιώργος Τεντζεράκης με περιμένουν στο Goya Live Club! Μια που δεν γινόταν να αλλάξω το πρόγραμμά μου, πήγα την αμέσως επόμενη μέρα!

Σάββατο 29 Νοεμβρίου, λοιπόν, βρέθηκα γύρω στις 10:30 το βράδυ να περπατώ ανάμεσα σε νέους και νέες, ποτάμι σωστό έμοιαζε, στην οδό Μιαούλη με κατεύθυνση την πλατεία του Ψυρρή. Η οδός Αριστοφάνους, όπου βρίσκεται το Goya live club ξεκινά από την πλατεία και μοιάζει να είναι συνέχεια της Μιαούλη. Η ατμόσφαιρα θύμιζε έντονα καλοκαίρι... με όλον αυτόν τον κόσμο έξω και το "τιτίβισμα" των νεαρών παιδιών... αν και το κρύο ήταν αρκετό και η βραδιά βροχερή. Ροκάνισα λίγο το χρόνο, χαζεύοντας τον κόσμο που πηγαινοερχόταν ξεκινώντας την νυχτερινή του διασκέδαση, μέχρι να φτάσει 11 μμ, ώρα που θα άνοιγε το μαγαζί.

Μια ευγενική "καλησπέρα" στην πόρτα κι ανέβηκα τη στενή μεγάλη σκάλα που σε βγάζει στην κυρίως αίθουσα του club. Οι επιλογές του DJ μας κρατούσαν συντροφιά μέχρι να αρχίσει το πρόγραμμα. Μικρός ο χώρος, με αποχρώσεις του γκρι και του ασημί να κυριαρχούν στη διακόσμηση. Μοναδικό στολίδι ο μεγάλος, ιδιαίτερος κι εντυπωσιακός πολυέλαιος. Υπάρχει μπαρ, χωρίς σκαμπό, αλλά με πολύ ευγενικά παιδιά πίσω από την μπάρα, ενώ γύρω από τη σκηνή βρίσκεις από την μια πλευρά της τραπέζια με καναπέδες ενώ από την άλλη μερικά ιδιόρρυθμα μικρά και ψηλά τραπέζια με σκαμπό. Όχι ιδιαίτερα μεγάλη η σκηνή, θα έλεγα, αλλά ικανή να φιλοξενήσει τους δύο ανερχόμενους τραγουδιστές τον Μιχάλη Εμιρλή και τον Γιώργο Τεντζεράκη, αλλά και ολιγομελή ορχήστρα.

Στις 12 ακριβώς στάθηκαν μπροστά στα μικρόφωνά τους ο Μιχάλης και ο Γιώργος, ενώ μέχρι τότε τριγύριζαν στην αίθουσα μιλώντας σε γνωστούς και φίλους. Λίγο πριν χαμηλώσουν τα φώτα ανακάλυψα ότι το μαγαζί είχε πια γεμίσει με αγόρια και κορίτσια ηλικίας 20 και κάτι... 20 παρά κάτι... γενικά, πολύ νεαρά άτομα. Μ' ένα "Φλασάκι" ξεκίνησαν όλα! Μ' άρεσε το ντύσιμό τους. Προσεγμένο, λιτό, απλό (λευκά πουκάμισα, μαύρα γιλέκα). Ένοιωσα καλεσμένη σπίτι τους, στην ονομαστική εορτή τους! Μ' άρεσαν τα λιγοστά στρας στο γιακά του Γ. Τεντζεράκη αλλά και η γραβάτα του Μ. Εμιρλή!

Η πρώτη μισή ώρα πέρασε σαν ένα παιχνίδι, ερώτησης - απάντησης. Πότε τραγουδούσε ο ένας και πότε ο άλλος. "Τα καράβια μου καίω" έλεγε ο ένας, "Ρίξε κόκκινο στη νύχτα" απαντούσε ο άλλος. "...μα εγώ είμαι εδώ και σ' αγαπώ, χωρίς να ξέρω το γιατί..." ο ένας, "Είμαι εδώ, είμαι εδώ ναι μωρό μου για σένα" ο άλλος. Κι όταν τραγουδήσαμε, αμέσως μετά, μαζί τους "Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλλα", ήταν σα να δηλώναμε πως θα μπορούσαμε μέχρι το τέλος της βραδιάς να γίνουμε όλοι μία (!) παρέα.

Καθώς η ώρα περνούσε, λίγο λίγο το μαγαζί γέμιζε, κι όταν κάποια στιγμή το βλέμμα μου πλανήθηκε στο χώρο, με χαρά διαπίστωσα πως γύρω μου υπήρχαν νέα παιδιά που διασκέδαζαν πραγματικά!

Ο Μιχάλης Εμιρλής, πιο εξωστρεφής, με το γνωστό εντελώς προσωπικό του ύφος και στυλ μας τραγούδησε κάποια δικά του τραγούδια, άλλοτε με αστείο στίχο όπως η "Πίπα της ειρήνης" και άλλοτε με πιο ευαίσθητο στίχο σαν το "Μη μου μιλάτε για κείνη", πάντα χαμογελαστός, χαιρόταν κάθε στιγμή του πάνω στη σκηνή. Εκτός από τα δικά του κομμάτια μας χάρισε όμορφες στιγμές ερμηνεύοντας ελληνικά και ξένα κομμάτια άλλων, διαλέγοντας όμως ό,τι πιο χαρούμενο, ανάλαφρο και διασκεδαστικό μπορείτε να φανταστείτε. Ετούτος ο νέος (στο χώρο και στην ηλικία) τραγουδιστής, λες και σ' αγγίζει με ένα μαγικό ραβδάκι και σε κάνει να νοιώθεις καλά! Μόνο που τον κοιτάζεις να διασκεδάζει τόσο τραγουδώντας, έτσι όπως δείχνει να απολαμβάνει την κάθε νότα σε παρασύρει να χορέψεις μαζί του, να τραγουδήσεις, να αστειευτείς, να χαμογελάσεις... γενικά να περάσεις καλά!

Μου έκανε εντύπωση η πολύ ωραία φωνή του Γιώργου Τεντζεράκη, δεν είχε τύχει να τον συναντήσω άλλη φορά σε live και πραγματικά με κέρδισε! Εσωστρεφής, στάθηκε σοβαρός μπροστά στο μικρόφωνό του, ελαφρώς πιο συνεσταλμένος από τον παρτενέρ του. Βαθειά η φωνή του, με όμορφες εναλλαγές από το ένα τραγούδι στο άλλο. Μας τραγούδησε δικά του κομμάτια, αντιμετωπίζοντάς τα με αγάπη, αλλά και τραγούδια άλλων πλησιάζοντάς τα με σεβασμό και αξιοπρέπεια. Πολύ όμορφη στιγμή, όταν, προς το τέλος της βραδιάς, μας τραγούδησε το "Ητανε μια φορά", με ιδιαίτερη ευαισθησία.

Πότε τραγουδώντας μας σαν ντουέτο και πότε ο καθένας χωριστά, εκείνο το βράδυ ακούσαμε τραγούδια όπως "Έτσι κι αλλιώς", "Αστείο μουτράκι", "Με στέλνεις", "Πούλα με" ... για λίγη σιγουριά, ενώ τραγουδήσαμε μαζί τους "...το ξέρω θα'ρθεις μια μέρα να με ξαναβρείς" και "...σ' ένοιωσα μέσα μου παντού... σα να μην πέρασε μια μέρα...", "Στην αγορά του Αλ Χαλίλι", την "Πριγκιπέσσα". Αυτό που θα θυμάμαι έντονα είναι πως χωρίς καλά καλά να το καταλάβουμε, καθώς η ενέργεια ανέβαινε και η ατμόσφαιρα ζεσταινόταν ήρθαμε όλοι πιο κοντά, τραγουδούσαμε όλοι μαζί και χορεύαμε! Ναι, είναι αλήθεια, χορέψαμε πολύ Σάββατο βράδυ στο Goya Club.

Είναι όμορφο να βλέπεις χαμογελαστά πρόσωπα, άνθρώπους να τραγουδούν, να χορεύουν, να διασκεδάζουν και να ανακαλύπτεις πως τα τραγούδια διαγράφουν τη δική τους τροχιά, αποκτούν τη δική τους πορεία, ταξιδεύουν από στόμα σε στόμα και κάποια από αυτά έχουν φοβερή δύναμη όπως, ας πούμε, το "Μην ξαναρθείς απ' τη δουλειά", το "Φλασάκι", η "Βασιλική", η "Γυριστρούλα" (που μετρούν σχεδόν 3 δεκαετίες ζωής) και πόσα πόσα άλλα που ακούσαμε από τους δύο νέους καλλιτέχνες.

Νομίζω ή μάλλον είμαι σίγουρη, πως από την ώρα που άρχισε το πρόγραμμα μέχρι που τελείωσε (εκεί γύρω στις 4 το πρωί), με μια μικρή διακοπή στο 15λεπτο διάλειμμα, δε σταμάτησα να χορεύω και να τραγουδάω (όσα απ' τα τραγούδια ήξερα). Το ίδιο ακριβώς έκαναν κι όλοι όσοι βρίσκονταν στην αίθουσα. Τραγουδούσαμε και χορεύαμε συνεχώς! Ισως διάλεξαν τα πιο εύθυμα, τα πιο χαρούμενα, τα πιο χορευτικά, τα πιο διασκεδαστικά κομμάτια του ελληνικού και του ξένου ρεπερτορίου. Ίσως. Γεγονός είναι ότι υπήρχε κέφι πάνω και κάτω από τη σκηνή κι όλοι διασκέδαζαν από τους καλλιτέχνες και τους μουσικούς μέχρι τους μπάρμαν και τους σερβιτόρους!

Αξίζει να αναφέρουμε ότι τους δύο νεαρούς τραγουδηστές, συνόδευσαν οι μουσικοί Πλάτων Καπρίδης (μπάσο), ο Κώστας Δασκαλέας (ντράμς), ο Αλέξανδρος Λιβιτσάνος (keyboards) και ο Στέλιος Μακριπλίδης (κιθάρα και φωνητικά).

Πρέπει να σας εξομολογηθώ ότι δεν περίμενα πως θα ενθουσιαζόμουν τόσο από το πρόγραμμα ούτε φανταζόμουν ποτέ ότι θα περάσω τόσο όμορφα. Η αλήθεια είναι ότι ήταν μια καταπληκτική βραδιά! Σας προτείνω, να πάρετε την παρέα σας και να πάτε να απολαύσετε Μιχάλη Εμιρλή και Γιώργο Τεντζεράκη στο Goya club. Χαρίζουν απλόχερα κέφι και διασκέδαση!

Περισσότερες φωτογραφίες από το event