Μια βραδιά για φίλους οργάνωσαν η Κατερίνα Κούκα και η Λένα Αλκαίου, τη Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου στα "13 Φεγγάρια". Για να βρεθούμε στην Στοά Μπρόντγουεϊ, εκείνο το βράδυ, χρειάστηκε να διασχίσουμε την Αθήνα, μέσα από σοκάκια και στενά, "κόβοντας" δρόμο, για να αποφύγουμε την Πανεπιστημίου, που παρέμενε κλειστή μετά την εξέγερση και τα γεγονότα, εκείνων των ημερών, στο κέντρο της πόλης. Τέλος καλό όλα καλά, λίγο μετά τις 11 μμ, καταφέραμε να κατέβουμε τα 19 σκαλιά της εισόδου και να περάσουμε το κατώφλι της αίθουσας, όπου με περισσή ευγένεια μας οδήγησαν στο τραπέζι μας και μας περιποιήθηκαν ιδιαιτέρως προσφέροντάς μας κόκκινο κρασί και φρούτα.

Στις 23.30 οι μουσικοί πήραν τις θέσεις τους και οι πρώτες νότες της εισαγωγής, ίσα να ζεσταθούν τα όργανα, ήταν αποσπάσματα από πολύ γνωστές μελωδίες του Μάνου Χατζηδάκι. Με θερμό χειροκρότημα υποδεχτήκαμε τις δύο οικοδέσποινες, οι οποίες χαμογελαστές μας καλωσόρισαν με ένα ποτ-πουρί γνωστών και αγαπημένων λαϊκών τραγουδιών όπως το "...είμαι εγώ γυναίκα φίνα, ντερμπεντέρισσα..." ή το "...επτά τραγούδια θα σου πω για να διαλέξεις το σκοπό, που θα μου πεις για να σου πω το σ' αγαπώ...". Με στίχους τραγουδιών διάλεξαν να μας συστηθούν. Έτσι μάθαμε ότι η Λένα Αλκαίου γεννήθηκε στα Καμίνια ενώ η Κατερίνα Κούκα στις Σέρρες. Ένα παιχνίδι ερωτήσεων - απαντήσεων, τραγουδιού - μελωδίας έπαιζαν μεταξύ τους και μαζί μας. Αυτή η πρώτη ενότητα έληξε με τους προβολείς να εστιάζουν στην ασπρόμαυρη φωτογραφία της Βίκυς Μοσχολιού, που στόλιζε τον έναν τοίχο της αίθουσας, ενώ στα αυτιά μας ερχόταν η φωνή της στο "...υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι...".

Ο φωτισμός αλλάζει, μια μικρή παύση επιτρέπει στο βλέμμα μας να περιπλανηθεί στο χώρο. Σχετικά μικρή η αίθουσα, ζεστή, φιλική κι ευχάριστη η ατμόσφαιρα, σκούρα τα χρώματα γύρω, η διακόσμηση παίζει με το βαθύ κόκκινο και το μαύρο, λιτό το σκηνικό, μόνα στολίδια οι μεγάλες ασπρόμαυρες φωτογραφίες της Μελίνας Μερκούρη, της Βίκυς Μοσχολιού και της Αλίκης Βουγιουκλάκη. Το μπαρ βρίσκεται ακριβώς απέναντι από την φαρδιά μεγάλη σκάλα της εισόδου, δεξιά από τη σκηνή, ενώ μια μικρή μπάρα με σκαμπό υπάρχει πίσω ακριβώς από τα τραπέζια. Εμφανής η πατίνα του χρόνου στην αίθουσα. Το συγκεκριμένο μαγαζί μετράει ήδη αρκετά χρόνια λειτουργίας στην ...πλάτη του! Συγκεντρωμένη η καλή ενέργεια όσων πέρασαν από εκεί, δηλώνει εξ αρχής ότι θα περάσεις καλά. Ανάμεσα στον κόσμο, διακρίναμε τον δημοσιογράφο Δημήτρη Ρίζο με την παρέα του, την ηθοποιό Καίτη Κωνσταντίνου με τη δική της παρέα αλλά και τον Ανδρέα Μαζαράκη που ήρθε λίγο πιο αργά.

Πρώτη, μόνη στη σκηνή ανεβαίνει η Λένα Αλκαίου χαρίζοντάς μας τα πιο όμορφα από τα γνωστά τραγούδια της. Μας παίρνει μαζί της σ' ένα ταξίδι. Ένα ταξίδι που ξεκινά από τα τραγούδια της προσωπικής της δισκογραφίας. Μια διαφορετική νότα και αρκετό χρώμα δίνει ο ηθοποιός Φαέθων Αδαμίδης, ο οποίος κάνει σύντομες εμφανίσεις κατά τη διάρκεια των τραγουδιών, πότε κρατώντας μια αγκαλιά πολύχρωμα μπαλόνια, πότε με παντομίμα και πότε συνοδεύοντας στην χορευτική απόπειρά της την Λ. Αλκαίου. Με σκετς κι αυτό που θα λέγαμε "παρλάτες" αλλάζει χέρια το μικρόφωνο και στη σκηνή έρχεται η Κατερίνα Κούκα για να μας θυμίσει παλιότερες επιτυχίες της αλλά και κάποια από τα πολύ πολύ καινούργια τραγούδια της που περιέχονται στο νέο της CD. Ξεκινώντας "...σα σύνεφο απ' τη βροχή πήρα παιδί τους δρόμους...", μας δήλωσε με τον δικό της μοναδικό τρόπο "...τα λόγια θα τελειώσουν..." για να μας χαρίσει το ολοκαίνουργιο τραγούδι - δημιουργία του Παντελή Θαλασσινού "Φωνές τις νύχτες" και να καταλήξουμε στο "Πάτωμα" να τραγουδάμε και να βουρκώνουμε μαζί της!

Ευχάριστη έκπληξη, που χειροκροτήθηκε θερμά, ο νεαρός ηθοποιός και τραγουδιστής Φαέθων Αδαμίδης που βγήκε στη συνέχεια στη σκηνή για να τραγουδήσει με ιδιαίτερο μπρίο "...οι πράσινες, οι κόκκινες, οι θαλασσιές οι χάντρες..." και αφού συνόδευσε τις δύο κυρίες στο "Νύχτα στάσου... νύχτα στάσου... μια στιγμή..." παραχώρησε το μικρόφωνο και τη θέση του στη Λένα Αλκαίου. Έτσι είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε και να σιγοτραγουδήσουμε για μια ακόμα φορά το τόσο όμορφο "...Αυτή η νύχτα μένει, αιώνες παγωμένη, που δυο ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο, κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι, να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο...".

Με τα φώτα να χαμηλώνουν ξανά, στη σκηνή έρχεται η Κατερίνα Κούκα για να μας συγκινήσει με το "...άλλο κλάμα δε θα ρίξω φτάνει αυτό το αποψινό...". Αμέσως μετά αλλάζει τελείως η ατμόσφαιρα με το ναζιάρικο, γρήγορο, χορευτικό και παιχνιδιάρικο "...που θα πας... και θέλεις να μ' αφήσεις... μια βραδιά... σε μένα θα γυρίσεις..." με την αίθουσα να πλημμυρίζει μπλε, πράσινο, κόκκινο και πορτοκαλί φως από τους παιχνιδιάρικους προβολείς. Το σκηνικό παραμένει λιτό για να δώσει τον πρώτο ρόλο στο τραγούδι. Οι δύο πρωταγωνίστριες της βραδιάς, μαζί πια στη σκηνή, τραγουδούν κι εμείς συνοδεύουμε σαν χορωδία παλιά αγαπημένα πολύ πολύ γνωστά λαϊκά τραγούδια όπως "...όποια κι αν είσαι... ό,τι κι αν είσαι... κάνε μου απόψε συντροφιά..." αλλά και το "άνθρωποι είμαστε και σφάλματα κάνουμε...". Η ατμόσφαιρα έχει ζεσταθεί αρκετά, ο κόσμος συμμετέχει ενεργά σιγομουρμουρίζοντας, λουλούδια (κόκκινα γαρύφαλλα) γεμίζουν σιγά σιγά την μικρή σκηνή. "Μάτια βουρκωμένα" και ο νεαρός Φαέθων Αδαμίδης ξανά στην πίστα για να ερμηνεύσει "Ηθοποιός σημαίνει φως", ενώ η Λένα Αλκαίου τον διαδέχεται για να φωνάξει στην παρέα μας την "Πριγκιπέσσα". Με μια έκκληση "..αν μου τηλεφωνούσες" έρχεται στη συντροφιά κι η Κατερίνα Κούκα για να μας χαρίσει ένα μπουκέτο από παλιότερες επιτυχίες της όπως "Καινούργια ζωή" και "Αν δε γεννηθείς αστέρι" και άλλα.

Κι όσο η νύχτα προχωρά ο τόνος και το ύφος του προγράμματος γίνονται πιο λαϊκά. Η μικρή σκηνή μετατρέπεται σε πάλκο παλιού νυχτερινού μαγαζιού. Μια παράσταση γεμάτη ωραία λαϊκά τραγούδια ξεκινά. Με πρωταγωνίστριες τις μοναδικές ερμηνείες της Κατερίνας Κούκα και της Λένας Αλκαίου. Ένα ταξίδι στα σπουδαία λαϊκά τραγούδια άλλων εποχών. Ταξιδεύουμε μαζί τους, τραγουδώντας, συμμετέχοντας σ' αυτήν την τόσο όμορφη βραδιά, σ' έναν χώρο όπου μπορείς να ακούς πραγματικά τα αγαπημένα σου τραγούδια χωρίς υπερβολικά ντεσιμπέλ και echo. Με σωστές φωνές και παρουσίες που γνωρίζουν καλά το λαϊκό τραγούδι. Συμπρωταγωνιστής και συνοδοιπόρος, σ' αυτό το τελευταίο κομμάτι, στην ώρα του καθαρά λαϊκού τραγουδιού, ο νεαρός Ανδρέας Λάφης. Μας τράβηξε την προσοχή και το ενδιαφέρον με τη καθαρή, ζεστή, σωστή λαϊκή φωνή του. Αξίζει να τον δεις!

Επίσης, αξίζει να σημειώσουμε ότι την ορχήστρα που συνόδευσε τους καλλιτέχνες παραμένοντας στη θέση της σ' όλη τη διάρκεια της βραδιάς, αποτελούν οι μουσικοί Στέλιος Ρήγας (μπουζουκι), Γιώτης Σαμαράς (ηλεκτρικη κιθαρα), Ανδρέας Βουδούρης (πιάνο), Δήμος Πολυμέρης (ακορντεόν), Γιώργος Σαρίκος (ντραμς), ενώ την Δ/νση Ορχηστρας, τις Ενορχηστρωσεις και το κλασικο μπασο έχει αναλάβει ο Σταύρος Καβαλιεράτος. Η σκηνοθεσία της παράστασης ανήκει στον Πέτρο Ζούλια ενώ η επιμέλεια του προγράμματος ανήκει στην Ελεάννα Βραχάλη.

Λίγο πριν τα ρολόγια δείξουν 3 τα ξημερώματα, ένα νεύμα της Κατερίνας Κούκα ήταν αρκετό για να ανέβουν, οι πιο ...θερμόαιμοι, στην (μικρή αλλά ικανοποιητική) πίστα να λικνιστούν όσο εκείνη τραγουδούσε "Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο να πυρποληθώ", ξεσηκώνοντας όλους μας!

Ελάχιστα λεπτά πριν τις 3.30, κινούμαστε προς την έξοδο, ενώ το κέφι καλά κραττεί, το γλέντι θαρρείς τώρα ανάβει, το κοινό λέει με τον τρόπο του "Νύχτα ...στάσου!", θέλω να γλεντήσω λίγο ακόμα, να χορέψω λίγο ακόμα, να τραγουδήσω ακόμα λίγο, να ξενυχτήσω, να διασκεδάσω...!

Περισσότερες φωτογραφίες από το event