Σάββατο 1 Νοεμβρίου λίγο μετά τις 10 το βράδυ συναντήθηκα με τη φωτογράφο του περιοδικού Μαρία Παπαγεωργίου... Σύμφωνα με την πρόσκληση που είχε φτάσει λίγες μέρες πριν στο Music Corner, ήμασταν καλεσμένες της Ζωής Παπαδοπούλου στον ΠΥΡΗΝΑ (Μιχαλακοπούλου & Διοχάρους 11) πίσω από το ξενοδοχείο Χίλτον.

Φτάσαμε στην είσοδο της μικρής Μουσικής Σκηνής πολύ εύκολα! Χρειάστηκαν περίπου 7' περπάτημα από το ΜΕΤΡΟ ως εκεί. Ανοίξαμε την εξώπορτα και στο τέλος του διαδρόμου μας υποδέχτηκε ένα φιλικό αντρικό χαμόγελο με μια πολύ ευγενική "καλησπέρα". Σπρώξαμε άλλη μία πόρτα, για να βρεθούμε στην κυρίως αίθουσα! Αφού διευκρινίστηκε ποιες είμαστε και από που ερχόμαστε, με συνοπτικές διαδικασίες, μας προσφέρθηκε θέση (με τραπεζάκι ...Ι.Χ.!) στον πολύ άνετο καναπέ - γωνία χρώματος πορτοκαλί και κόκκινο κρασί.

Μικρός χώρος το συγκεκριμένο μαγαζί, μα, αν και χαμηλοτάβανο, έμοιαζε πολύ φωτεινό, άνετο και φιλικό. Αριστερά από την είσοδο βρίσκεται το μπαρ, με ψάθινα ψηλά σκαμπό, ενώ η ορχήστρα είναι τοποθετημένη ακριβώς απέναντι. Σε όλη την αίθουσα σκορπισμένα μικρά τραπεζάκια (2 ατόμων μου φάνηκαν τα περισσότερα), τοποθετημένα άνετα. Στο πλάι της ορχήστρας (μια ανάσα απόσταση) τοποθετημένος ο άνετος καναπές όπου καθίσαμε.

Ώρα 11:30 ακριβώς οι μουσικοί πήραν τις θέσεις τους και ..."Ξεκινάμε;" μας ρώτησαν πριν αρχίσουν όλα! Στο άκουσμα των πρώτων ακόρντων εμφανίστηκε η Ζωή Παπαδοπούλου, με μακρύ φόρεμα σε τόνους μωβ, πορτοκαλί, καφέ, που την κολάκευε πολύ!

Νικώντας το τρακ της πρώτης βραδιάς, μας καλησπέρισε, ευχαρίστησε όλους για την παρουσία μας εκεί, προσκαλώντας μας για ένα ακόμα ταξίδι στα τραγούδια "...στα όνειρά μας, στα όσα πέρασαν, σ' όσα θα έρθουν, στα καινούργια και στα παλιά...".

"...έχω χαράξει στο πλευρό μου ένα δράκο..." μας είπε τραγουδιστά συστήνοντάς μας το "Τατουάζ", δηλαδή το νέο της προσωπικό CD με αυτόν τον τίτλο. Λίγο αμήχανο ακούστηκε το πρώτο χειροκρότημα του κοινού αλλά, η Ζωή, χωρίς να καθυστερεί προχώρησε στο επόμενο τραγούδι που δεν ήταν άλλο από τη "Συναυλία" που πρωτοακούσαμε από την Χαρούλα Αλεξίου. Στην τελευταία νότα το χειροκρότημα ακούστηκε πιο δυνατό, χαρίζοντας ένα χαμόγελο στην νεαρή ερμηνεύτρια.

Γεννημένη στη Θεσσαλονίκη, η Ζωή, ασχολείται με τη μουσική και ειδικότερα με το τραγούδι από πολύ νωρίς. Τραγουδούσε σε διάφορα δημοφιλή clubs της πόλης της (Πλατώ, Βάρδια, Πέτρινο του Μύλου) όταν την ανακάλυψε ο Δημήτρης Μητροπάνος και την πήρε μαζί του σε καλοκαιρινή περιοδεία. Από τότε μέχρι σήμερα έχει συνεργαστεί με την αφρόκρεμα του σύγχρονου ελληνικού τραγουδιού, όπως με Δημήτρη Μητροπάνο, Πασχάλη Τερζή, Δημήτρη Μπάση, Μανώλη Φάμελλο, Αντώνη Ρέμο, Μιχάλη Χατζηγιάννη αλλά και Χαρούλα Αλεξίου, Γιάννη Κότσιρα, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Κώστα Μακεδόνα, Δεσποινα Ολυμπίου, προσθέτοντας στο βιογραφικό της κάποια πολύ "γερά χαρτιά", όπως θα λέγαμε...

Δε σας κρύβω, έχω συναντήσει στις εξόδους μου, τα προηγούμενα χρόνια, την Ζωή Παπαδοπούλου στα πρώτα της βήματα σε Μουσικές Σκηνές, αρχικά στο πλευρό της Χαρούλας Αλεξίου, στον Βοτανικό στο σχήμα Αλεξίου - Κότσιρας και αργότερα μαζί με τον Γιάννη Κότσιρα, στο Μετρό. Τότε, μου έκανε εντύπωση η φωνή της αλλά και η ικανότητά της να ερμηνεύει σωστά, κυρίως λαϊκά τραγούδια. Η περιέργεια μου, λοιπόν, ήταν μεγάλη να την δω και φέτος που ανοίγει τα δικά της φτερά αποφασίζοντας να εμφανιστεί μόνη (με τους μουσικούς της) σ' αυτόν τον ιδιαίτερο χώρο του Πυρήνα.

Στη συνέχεια της πρεμιέρας της, αφιέρωσε το "Αχ, και να σ' είχα εδώ" από τον πρώτο της δίσκο "στην Άννα που έχει γενέθλια" και σα να έσπασε ο πάγος, να ξεπεράστηκε η αμηχανία της αρχής και το άγχος της πρώτης εμφάνισης, ο κόσμος ανταποκρίθηκε και σιγοτραγουδούσε μαζί της ...έτσι το ταξίδι ξεκίνησε!

Χωρίς ειδικά εφέ, χωρίς τη βοήθεια ηλεκτρονικών υπολογιστών, χωρίς χορευτές επί σκηνής, χωρίς εκτυφλωτικούς προβολείς, χωρίς γιγαντοοθόνες και video-wall, ήταν ένα πραγματικό "Live", αληθινό και ζωντανό από το πρώτο μέχρι το τελευταίο του λεπτό! Ατμοσφαιρική διάθεση με φυσικά όργανα, με δυτικές επιρροές οι μουσικοί, εκεί μπροστά μας σε απόσταση αναπνοής και η Ζωή να ερμηνεύει με το δικό της ζεστό και ειλικρινή τρόπο όλα τα αγαπημένα της τραγούδια, δικά της (όπως το "Όσοι αγάπησα", το "Πάλι ταξίδι", το "Απόψε εγώ") μα και άλλων (όπως "η Κιβωτός", "Μισιρλού" σε μια ακόμα διασκευή λίγο πιο ροκ θα έλεγα, "Αυτή η αγάπη μένει", "Το Μινοράκι" και πολλά ακόμα).

Μου έκανε εντύπωση πως όσο προχωρούσε η βραδιά τόσο γέμιζε κόσμο το μαγαζί (που παρέμεινε γεμάτο ως το τέλος). Ο κόσμος έδειχνε να διασκεδάζει πραγματικά, απολαμβάνοντας τη Ζωή Παπαδοπούλου, πού έτσι μικροκαμωμένη, δείχνει ντροπαλή και εξαιρετικά σεμνή, αλλά που σε κερδίζει αμέσως με την τόσο όμορφη, σωστή και καθαρή φωνή της.

Βλέποντας την πάνω στη σκηνή και, κυρίως, ακούγοντάς την να ερμηνεύει με την ίδια άνεση και ευκολία ελληνικά και ξένα τραγούδια, από μπαλάντες μέχρι ροκ και λαϊκά, σκεφτόμουν πως, αυτή η κοπέλα έχει "τσαγανό"! Προβάλει τα τραγούδια κι όχι τον εαυτό της, αλλά τραγουδά με την ψυχή της, με ολόκληρη την παρουσία της.

Όσο η ώρα περνούσε μ' άρεσε η ζεστή φιλική ατμόσφαιρα του χώρου. Με λίγα λόγια και πολλή μουσική, λίγο - λίγο σα να ήρθαμε όλοι λίγο πιο κοντά, σα να έγινε όλο το μαγαζί μια παρέα! Είχα πολύ καιρό να νιώσω έτσι όμορφα. Δε συναντώ συχνά μουσικούς χώρους όπου η μουσική να μην είναι ενοχλητική, να μπορεί να καθίσει άνετα κανείς στο τραπέζι του κι όχι στριμωγμένος, να μπορείς να μιλήσεις με την παρέα σου χωρίς να χρειάζεται να σκύψεις να φωνάξεις στο αυτί του διπλανού σου για να σε ακούσει, χωρίς να χρειαστεί να καλύψεις την ένταση των ηχείων με τη φωνή σου, να μπορείς να πας ως την τουαλέτα (που λέει ο λόγος) χωρίς να πρέπει να ανοίξεις ειδικό διάδρομο ανάμεσα στα τραπέζια.

Ήταν όμορφο να ακούς τον κόσμο να σιγοτραγουδά μαζί της, να την ενθαρρύνει με ζεστό δυνατό χειροκρότημα, να ζητά παραγγελιές και αφιερώσεις. Όμορφο να συμμετέχεις σε ένα τέτοιο πρόγραμμα, πολύ σημαντικό να νιώθεις ότι αποτελείς κομμάτι της ροής της βραδιάς. Ούτε καταλάβαμε πώς πέρασε η ώρα!

Μετά από απαίτηση του κοινού λοιπόν, όταν πια το ρολόι μου έδειχνε 02:30, μας τραγούδησε ξανά το "Τατουάζ" και έτσι κατά κάποιον τρόπο έκλεισε όπως ξεκίνησε, διαγράφοντας έναν κύκλο στο ελληνικό τραγούδι. Λίγο πριν την καληνύχτα, μας σύστησε την ορχήστρα της και μας έδωσε ραντεβού στον ίδιο χώρο, για όλα τα Σάββατα του Νοεμβρίου.

Μαζί της έπαιξαν οι μουσικοί Κάρολος Μαυρογένης (πιάνο), Δημήτρης Παντελιάς (σαξόφωνο), Μάνος Αναγνωστόπουλος (μπάσο), Μάριος Ιωάννου (τύμπανα) και Στέλιος Παρασκευάς (κιθάρες). Τους αξίζει ένα μεγάλο μπράβο πιστεύω.

Στο γυρισμό, μέσα στο ταξί, σκεφτόμουν, χαμογελώντας μόνη μου, πως η Ζωή Παπαδοπούλου επάνω ή κάτω από τη σκηνή επαληθεύει ότι ...τα ακριβά αρώματα μπαίνουν σε μικρά μπουκαλάκια! Σε κερδίζει με την απλότητά της, τη φιλική της διάθεση, το γλυκό χαμόγελό της και κυρίως με την όμορφη, καθαρή φωνή της.

Φωτογραφίες από το live

*** Απαγορεύεται η αναδημοσίευση υλικού (κειμένων ή φωτογραφιών) χωρίς την άδεια του Music Corner.