Είναι Σάββατο, λίγο μετά τις 10:30 το βράδυ όταν φτάνω στο Trova Music Bar, κάπου στο Μοναστηράκι. Πηγαίνω στο live του Ζακ Στεφάνου με τους μΠάντα Κοάλα, ένα group αποτελούμενο από τρεις μουσικούς ί που τελευταία είναι μόνιμοι συνοδοιπόροι του και είναι από τις φορές που, όπως λένε οι φίλοι μας οι Άγγλοι, σκοπεύω να συνδυάσω το περιβόητο "business with pleasure"...!

Κι αυτό γιατί τον Ζακ τον έχω προσέξει τα τελευταία χρόνια και τον έχω ξεχωρίσει ανάμεσα στους νέους καλλιτέχνες τις γενιάς του. Δεν θα υποστηρίξω βέβαια ότι έχω παρακολουθήσει στενά την μέχρι τώρα πορεία του, καθώς ο Ζακ μολονότι μόλις 24 ετών, μετράει ήδη 5 χρόνια παρουσίας στον χώρο, αλλά τα 3-4 τραγούδια του, που μέχρι το Σάββατο τουλάχιστον γνώριζα, ήταν αρκετά για να καταλάβω ότι πρόκειται για έναν ιδιαίτερο, χαρισματικό καλλιτέχνη που αν μη τι άλλο δείχνει να αγαπά και να σέβεται τη μουσική.

Ομολογώ ότι κατηφορίζοντας προς Μοναστηράκι, είχα την πεποίθηση ότι θα ήταν μια ωραία, γεμάτη ενέργεια μουσική βραδιά, άρτια στημένη. Μέχρι που έφτασα στο εν λόγω μαγαζί κι εδώ κάπου ξεκινάει η απογοήτευση, ένας χώρος maximum 30 τ.μ, με μια αμφιλεγόμενη διακόσμηση όπου η ψεύτικη πρασινάδα είχε τον πρώτο λόγο! Κάποιοι απόλαυσαν τη συναυλία οκλαδόν(!), καθώς τα διαθέσιμα σκαμπό δεν ξεπερνούσαν τα 10, που από νωρίς ήταν κατειλημμένα! Και αρχίζω πλέον να αναρωτιέμαι τι πήγε στραβά, ανεπαρκής διαφήμιση ίσως, λάθος επιλογή χώρου; Ενδεχομένως... Γεγονός πάντως είναι ότι το live ξεκίνησε σχεδόν μία ώρα μετά την προγραμματισμένη και υποψιάζομαι ότι ο λόγος δεν ήταν η προετοιμασία των μουσικών αλλά η ελπίδα ότι θα εμφανιστεί περισσότερος κόσμος, πράγμα το οποίο δεν συνέβη... Κρίμα, τέτοιες προσπάθειες αξίζουν κάτι καλύτερο. Ευτυχώς όμως για όσους παρευρεθήκαμε, η γεμάτη ενέργεια παρουσία του Στεφάνου και των μουσικών του, μας αποζημίωσε και με το παραπάνω!

Είναι λοιπόν λίγο πριν τις 11:30 και ο Ζακ με την μπάντα του ανεβαίνουν στη σκηνή. Καλωσορίζει όσους τον τίμησαν με την παρουσία τους και ξεκινάει δυναμικά με το πρώτο του τραγούδι "Να μου φύγεις ξανά". Και από το πρώτο κιόλας λεπτό ο χώρος πλημμυρίζει ενέργεια, κέφι, ρυθμό και μουσική! Ο ίδιος δείχνει να απολαμβάνει όσο τίποτα αυτό που κάνει, χορεύει σαν μικρό παιδί, "παίζει" με τους υπόλοιπους μουσικούς και διαρκώς χαμογελάει!

Η κιθαριστική ροκ και η βρετανική ποπ (στις μπαλάντες του) φαίνεται να έχουν επηρεάσει τον Ζακ στα τραγούδια του. Κάποια από αυτά, μου θύμισαν κάτι από Greenday, Smashing Pumpkins αλλά και Rage against the machine, σε κανά 2 κομμάτια που η μουσική του αγγίζει punk ρυθμούς. Οι δυνατές κιθάρες και οι ροκ ήχοι κυριαρχούν, αλλά αν για κάτι ξεχωρίζουν οι συνθέσεις του Ζακ, είναι για τους στίχους τους, όπου φαίνεται να δίνει και ιδιαίτερη βαρύτητα. Ξεφεύγει από το φτηνό, το εύκολο, το ευτελές, την ρίμα και "επιτίθεται" με έναν σατυρικό και διεισδυτικό στίχο που αποδεικνύει περίτρανα ότι πρόκειται για έναν νέο άνθρωπο με κοινωνικές ευαισθησίες, συνειδητοποιημένο, ενημερωμένο, με άποψη και θέση απέναντι στα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Στίχοι που μιλάνε για τη ζωή, τις αξίες, την ηθική πτώση, τις νέες κοινωνικές τάσεις, την πολιτική, τις ανθρώπινες σχέσεις, που σε κάνουν να φτιάχνεις εικόνες όσο τους ακούς, σε βάζουν να σκεφτείς, να προβληματιστείς ίσως... Επιτέλους! έρχομαι να αναφωνήσω... Έχω βαρεθεί πια να ακούω τραγούδια που μιλάνε μόνο για έρωτες, αγάπες, ραγισμένες καρδιές και προδομένα αισθήματα.

Δεν θα μπορούσα βέβαια να μην κάνω αναφορά και στα νέα του τραγούδια.Το "Υπερβ-αττικό μετρό" ξεκινάει τη διαδρομή του και μας καλεί να ταξιδέψουμε στην Αθήνα μαζί του. Με οδηγό τον Ζακ πάντα! Το βαγόνι κάνει πολλές στάσεις. Με αφετηρία την ..."ΕΜΟ-νοια", πάει για καφέ στο ..."Μπανιστηράκι", κάνει στάση στο Πανεπιστήμιο Α.Ε, αφιερώνει την Νεκρόπολη σε αγαπημένα του πρόσωπα, προχωρά προς Νέο Τάληρο (!) για να φτάσει τελικά στο ...Διάστημα, που 'ναι και ο τερματικός σταθμός!

Φρέσκοι ήχοι, γεμάτοι ζωντάνια, ξεσηκωτικοί, ο κόσμος φαίνεται να τους απολαμβάνει και στίχοι συχνά συγκινητικοί και τρυφεροί, πάντα όμως αισιόδοξοι. Ο Ζακ προσπαθεί να μας πείσει ότι όλα γύρω μας, δρόμοι, κτίρια, αυτοκίνητα ακόμα και οι καρδιές μας μπορούν να έχουν χρώματα, να πάψουν να είναι μουντά. Και καταφέρνει αυτή του την ελπίδα να την μεταδώσει, αναπόφευκτα.

Από τα κομμάτια που ακούστηκαν, ξεχώρισα το "Τσίρκο", το "Εκείνος κι Εκείνη", το "Ο προσωπικός σας σκύλος", το "Πάντα δικός σου" και το γνωστό πλέον "Φτάσε στον πάτο", που όλοι περιμέναμε, ενώ μου άρεσε που επέλεξε ως φινάλε να τραγουδήσει γνωστά και αγαπημένα τραγούδια από την ξένη σκηνή όπως το "Blister in the sun", to "Song 2" και το "Basket case".

Η συναυλία κράτησε περίπου ένα 2ωρο. Κατεβαίνοντας από την σκηνή, ζήτησα από τον Ζακ ένα αντίγραφο του προγράμματος και με την ευκαιρία τον ρώτησα για τα μελλοντικά του σχέδια. Φιλικός, ήρεμος και προσεγγίσιμος (το αντίθετο θα μου κανε εντύπωση), μου είπε ότι είναι προγραμματισμένη μια ακόμα εμφάνισή του στο Trova bar, για τις 19 του μηνός εκτός αν πάρουν παράταση. Για το καλοκαίρι μου είπε ότι ετοιμάζει συναυλίες ανά την Ελλάδα. Τον ευχαρίστησα λέγοντάς του ότι θα τα ξαναπούμε. Και είμαι σίγουρη γι' αυτό καθώς κάτι μου λέει πως έχουμε ακόμα πολλά να δούμε και ακόμα περισσότερα να ακούσουμε στο μέλλον από τον Ζακ Στεφάνου!