Δεν θα μπορούσα να σκεφτώ καλύτερη πρόταση για το Σαββατόβραδο από το Σταυρό του Νότου σε ένα πρόγραμμα που σε αγγίζει για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Είναι Κυριακή απόγευμα και ακόμα δηλώνω γοητευμένη από την χθεσινοβραδινή μου έξοδο!

Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η ώρα είναι σχεδόν 23:00 (Σάββατο 25 Οκτωβρίου) και ο φωτισμός αλλάζει, οι μουσικοί παίρνουν τις θέσεις τους και οι καλλιτέχνες εμφανίζονται στην σκηνή. Αλήθεια, πόσο όμορφο είναι να βλέπεις καλλιτέχνες από διαφορετικές γενιές να τραγουδάνε μαζί... Το πρόγραμμα ανοίγει με την διασκευή που έχουν κάνει τα Κίτρινα Ποδήλατα στο "Ήλιε μου" των Poll. Το κλίμα ζεσταίνεται αμέσως και στην ατμόσφαιρα υπάρχει έντονη ροκ διάθεση!

Σειρά onstage, παίρνει ο Απόστολος Ψυχράμης, ένας πολύ ελπιδοφόρος νέος καλλιτέχνης. Ερμηνεύοντας το "You know my name" του Chris Cornell, ετοιμάζει με τον καλύτερο τρόπο το έδαφος για τα Κίτρινα Ποδήλατα. Τα φώτα σβήνουν, η οθόνη πίσω τους αρχίζει να μετράει αντίστροφα και το "Εδώ" ακούγεται δυνατά και ξεσηκώνει τον κόσμο. Έξυπνο οπτικοακουστικό πρόγραμμα, δυνατά κομμάτια από την δισκογραφία τους, πολύ ενέργεια και εγώ ξεκλέβω λίγο χρόνο από το τραπέζι πηγαίνοντας στο bar όπου στήνεται κάθε φορά ένα ιδιαίτερο πάρτι, έτσι για να το ...νιώσω πιο έντονα!

Η συνέχεια φέρνει στη σκηνή τον Βασίλη Καζούλλη. Επισημαίνοντας μας ότι έχει βελτιώσει τις "χορευτικές" του φιγούρες, σκορπάει απλόχερα γέλιο σε όλους μας! Ρομαντική διάθεση δημιουργείται με το "Να με συγχωρείς" και ο κόσμος παρακολουθεί με νοσταλγία... Από το πρόγραμμα δε θα μπορούσε να λείπει και το "Ένα ταξίδι στην Αμοργό" το οποίο προκάλεσε έντονες εκδηλώσεις ενθουσιασμού στους θαμώνες. Ο Βασίλης Καζούλλης, μας κρατάει συντροφιά με πολύ κέφι, ενέργεια έφηβου και διάθεση να μας χαρίσει ιδιαίτερες στιγμές με τον δικό του μοναδικό τρόπο.

Κάπου εδώ, μετά τις επιτυχίες του Βασίλη Καζούλλη, σειρά έχει ο Διονύσης Τσακνής. Νιώθω τουλάχιστον "μικρή" για να σχολιάσω έναν θρύλο της ελληνικής ροκ και όχι μόνο. Μας υποδέχεται με τον αέρα του ατίθασου επαναστάτη και με μια άνεση που γοητεύει. Ζεσταίνει το κλίμα χαριτολογώντας με τον Καζούλλη και ξεκινάει δυναμικά με το "Σαλτάρω στο κενό" μου, συνεχίζοντας με το "Κάτι γίνεται εδώ" και άλλες μοναδικές δημιουργίες του. Εντύπωση μου έκανε ο μοναδικός πρόλογος του για το κομμάτι της προσφυγιάς το οποίο συμπεριλαμβάνεται στο νέο του δίσκο. Κρατώ στη σκέψη μου τα λόγια του: "Την προσφυγιά τη νιώθουμε μέσα μας". Το κομμάτι λέγεται "Κυλιόμενη Πέτρα" και είναι ικανό να συγκινήσει ακόμα και τους πιο σκληρούς. Στη συνέχεια καλεί τα Κίτρινα Ποδήλατα στη σκηνή και κάνει αναφορά σε ένα παλιό κομμάτι του, το "Βρώμικο Χρήμα", το περιεχόμενο του οποίου ταιριάζει στις μέρες μας και αστειευόμενος δηλώνει την επιθυμία του να το κάνει σουξέ!

Καθώς αποχωρεί, η σκηνή μένει ξανά στα Κίτρινα Ποδήλατα. που εντυπωσιάζουν αυτή τη φορά με το καταπληκτικό "Η Ζωή Σου Φωνάζει", κομμάτι γεμάτο αισιοδοξία που στέκεται κοντά σε παιδιά που πάσχουν από νεοπλασματικές ασθένειες. Άξια αναφοράς η προσπάθεια των παιδιών να ενισχύσουν το Σύλλογο Φλόγα.

Πλησιάζοντας προς το διάλειμμα, ο Καζούλλης μας τραγουδάει Beatles και ο Τσακνής το Φετίχ, διευκρινίζοντας πάντως πως δεν ταυτίζεται με τις αυτοκτονικές τάσεις που περιγράφουν οι στίχοι του. Πριν ανεβούν όλοι να μας τραγουδήσουν το "Γιατί έπαψες αγάπη να θυμίζεις", ο Διονύσης Τσακνής με έκανε να ανατριχιάζω και πιστεύω όχι μόνο εμένα, με το εκπληκτικό: "Σκοτώνουν Τα Άλογα Όταν Γεράσουν".

Μετά το ολιγόλεπτο διάλλειμα, ο Αποστόλης Ψυχράμης μας παρουσιάζει το δικό του κομμάτι με τίτλο "Κραυγή" και δίνει τη σκυτάλη στα Κίτρινα Ποδήλατα που έχουν το ταλέντο να μας ..."ταξιδεύουν στο εγώ μας"!
"Μη Μ' αγγίζεις", "Θυμάμαι όσα έχεις πει" και το κέφι στο Bar δεν λέει να τελειώσει. Η σειρά των ρόλων επαναλαμβάνεται αλλά όχι και των κομματιών. Καζούλης να μας εντυπωσιάζει με την αμεσότητα και τα ...χορευτικά του (ναι, επιμένω σ' αυτά γιατί με ενθουσίασαν!), Τσακνής να τραγουδάει Κατσιμιχαίους και στο τέλος το "πάντρεμα γενεών", λαμβάνει ξανά χώρα onstage, όπου εμφανίζονται όλοι οι καλλιτέχνες μαζί. Αναρωτιέστε τόση ώρα που βρίσκεται το "Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον"; Δε νομίζω ότι θα μπορούσε να επιλεγεί καλύτερο τραγούδι για να κλείσει μια μαγική βραδιά. Τυπικά, το πρόγραμμα θα έκλεινε κάπως έτσι αλλά η έντονη επιθυμία του κόσμου να έχει "Κι' άλλο", φέρνει ξανά τους καλλιτέχνες στην σκηνή να μας καληνυχτίσουν τελικά με το "Συγκάτοικοι Είμαστε Όλοι Στην Τρέλα" από των Κατσιμιχαίων.

Δεν κρατήθηκα και άφησα τις εντυπώσεις μου διάχυτες στο κείμενο, αν και ίσως θα έπρεπε να τις κρατήσω για το τέλος. Δηλώνω θαυμάστρια του σχήματος και πιστεύω πως θα είναι μια από τις καλύτερες μουσικές παραστάσεις της χρονιάς! Ζεστός και γνώριμος χώρος, γνωστοί ήχοι που όμως πάντα έχουν κάτι νέο να μας δώσουν. Μουσική συνάντηση που δε νομίζω ότι μπορείς να ζήσεις μόνο μια φορά. Γι' αυτό εγώ έχω ήδη δώσει το ραντεβού μου με αυτό το σχήμα και την ερχόμενη Παρασκευή! Υπερβολική; Σας προκαλώ να το ζήσετε και μετά ...το συζητάμε!

Για το τέλος άφησα κάποιους στίχους από το νέο τραγούδι των Κίτρινων Ποδηλάτων που αποκλειστικά μας παρουσίασαν αυτό το όμορφο Σαββατόβραδο. Ίσως λόγω της επικαιρότητας του, ίσως λόγω της δυναμικής και του επαναστατικού αέρα ή ακόμα και ίσως του νεαρού της ηλικίας μου, ομολογώ πως με στιγμάτησε. Αυτό νομίζω θα ήθελε και ο Διονύσης Τσακνής μαζί με τον Βασίλη Καζούλη καθώς αφήσανε με εντυπωσιακό τρόπο πολύ χρόνο στα Κίτρινα Ποδήλατα, να παρουσιάσουν τις δικές τους φρέσκιες μουσικές προτάσεις. Μου έμοιασε λίγο σαν να τους παρέδωσαν τη ...ροκ σκυτάλη!

Μα εγώ θα ζήσω μέσα στη μέρα
Θέλω τα χέρι να σηκώνω στον αέρα
Θέλω τον ήλιο και οξυγόνο
Θέλω το μέλλον με ελπίδα να ανταμώνω
Αχ, Ελλάδα σ' αγαπώ και βαθιά σε ευχαριστώ
Που με έμαθες ποτέ να μη κολώνω

Κι άμα τα πάρω, θα πάρω φόρα
Θα σας ρημάξω στις κλωτσιές στην ανηφόρα
Κι άμα τα πάρω, δε θα μπορέσουν
Δυο διμοιρίες από ματ να με βολέψουν
Κι έτσι περνιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι
Κλείνομαι μέσα μου και κάνω πανικό!

Περισσότερες φωτογραφίες από το event