Οι ιδιαίτερες βραδιές που δημιουργεί ο Αλκίνοος Ιωαννίδης στις παραστάσεις που κάνει στο "Γυάλινο Μουσικό Θέατρο" χαρακτηρίζονται από τη ζεστή ατμόσφαιρα, την επικοινωνία, την αμεσότητα καθώς και τις μουσικές προτάσεις που τις κάνουν να μένουν στη σκέψη μας ως εξαιρετικές.

Την Κυριακή το βράδυ βρέθηκα κι εγώ στο Γυάλινο και πραγματικά πέρασα υπέροχα. Το μαγαζί, γεμάτο από κόσμο κάθε ηλικίας, στα τραπέζια, στα σκαλοπάτια, στο μπαρ, έξω από τις πόρτες, χαμός. Αυτός ο κόσμος ενθουσιώδης και πολύ καλός γνώστης των τραγουδιών του τραγουδοποιού, συμμετείχε δυναμικά στο πρόγραμμα δίνοντας το στίγμα του.

Το σκηνικό - όπως συνηθίζεται - είναι δημιουργία του πατέρα του Αλκίνοου, του εικαστικού Άντη Ιωαννίδη.
Μία σκάλα που κρέμεται από το ταβάνι έχοντας γύρω της φτερά για να την ανεβάσουν, να τη μεταφέρουν κάπου... (αναφορά ή έμπνευση από την "ουράνια κλίμακα"; ίσως). Εντυπωσιακό πάντως το σκηνικό ειδικά τα άσπρα φτερά που κρεμόντουσαν από το ταβάνι μ' έκαναν να θέλω κ εγώ (κι οι φίλες μου) να βάλουμε τέτοια στο σπίτι!

Το σχήμα μικρό αλλά δεμένο και λειτουργικό. Σας το παρουσιάζω από τώρα για να ξέρετε όταν λέμε αυτοσχεδιασμό για ποιους μιλάμε και οι γνώστες του είδους θα καταλάβουν. Σταύρος Λάντσιας (πλήκτρα, μελόντικα, μεταλλόφωνο), Γιώργος Καλούδης τσέλο (ηλεκτρικό, ακουστικό), πολίτικη λύρα και Μιχάλης Καπηλίδης (drums). Οι φωτισμοί και ο ήχος πάρα πολύ καλοί, όπως όλη η οργάνωση και η θέση μας από τις καλύτερες (βασικό).

Οι παραστάσεις του Αλκίνοου μοιάζουν να έχουν συνέχεια. Τα τραγούδια του συνοδοιπορούν με τη ζωή κι έτσι δημιουργείται η εντύπωση ενός περίπατου ανάμεσα στο χρόνο. Κοινό, καλλιτέχνης και μουσικοί συνυπάρχουν μέσα σε ένα τοπίο που δημιουργεί η μουσική και συνδιαλέγονται μέσα από αυτήν...

Οι μουσικοί παίρνουν τη θέση τους, ο τραγουδιστής περνάει την κιθάρα στον ώμο, οι πένες μπροστά του έτοιμες και η βραδιά ξεκινάει ατμοσφαιρικά με το τραγούδι "περπάτησα πάρα πολύ" και συνεχίζεται με ροκ διάθεση. Ο τραγουδοποιός που συνηθίζει να μιλάει στο κοινό, να λέει ιστορίες για τα τραγούδια, να αναγγέλλει τι θα ακούσουμε (πάντα το εκτιμούσα αυτό) μας καλωσόρισε και με λεπτό αυτοσαρκασμό μας είπε ότι θα διασκεδάσουμε πολύ με "τραγούδια αισιόδοξα όπως αυτό που ακολουθεί και λέγεται: το τέλος του κόσμου"!!! (γέλια από το κοινό).

Με αγωνία περιμέναμε (όσοι ακόμα δεν το έχουμε πάρει το νέο του album "νεροποντή") κάποιο καινούργιο τραγούδι. Έξι χρόνια είχε να παρουσιάσει κάτι. Δεν μας άφησε παραπονεμένους.
Το "μόνο το φως" αργό, απαλό, ατμοσφαιρικό, νοσταλγικό κομμάτι ήταν το πρώτο που ακούσαμε από την καινούργια του δουλειά και ο τραγουδιστής το αφιέρωσε στην Ελένη Τσαλιγοπούλου που ήταν εκεί!

Ο στίχος είναι πολύ δυνατός στα τραγούδια του Αλκίνοου, ξεχωρίζει. Σε κάνει να τον προσέξεις. Επικρατεί σχετική ησυχία στο "Γυάλινο", όλοι ακούνε, σιγοτραγουδούν, σκέφτονται, όμως εκεί στην ησυχία που ο καλλιτέχνης συγκεντρώνεται, μπαίνει μέσα στη μουσική και μας παρασέρνει, κάποιες παρέες (που τελικά υπάρχουν παντού) φωνάζουν χωρίς να σέβονται τους υπόλοιπους (άσε που ακούμε όλοι όσα λένε, κόντεψα να εκφράσω άποψη!).

Ακούγοντας πολύ λίγο από την καινούργια αυτή δουλειά νομίζω πως μοιάζει περισσότερο εσωτερική. Μια αναζήτηση για τις επιλογές, το εγώ, την προσωπική αλήθεια "όταν δεν ξέρεις πως ο δρόμος είσαι εσύ". Μια διαδρομή σε περισσότερο βαθειά και σκοτεινά μονοπάτια...

Στη σκηνή υπήρχε ένα μεγάλο ξύλινο όργανο (πνευστό) που ονομάζεται μαρίμπα και δίνει ένα ήχο βαθύ, μπάσο, σαν φλογέρα. Επιβλητική, μαζί με την πολίτικη λύρα που έπαιζε ο Γιώργος Καλούδης δημιούργησε μία απίστευτα μυστικιστική ατμόσφαιρα σαν εισαγωγή στο τραγούδι "ο κόσμος ξεμακραίνει" (όλοι μαζί το τραγουδήσαμε αυτό).

Η αγάπη για την πατρίδα δεν κρύβεται (και καλά κάνει) οπότε ένα Κυπριακό τραγούδι με την ιστορία του Αγ. Γεωργίου ακούστηκε έχοντας ως έκπληξη στο τέλος ένα δυνατό ροκ κλείσιμο. Ο "βυθός" (στα γνωστά και αγαπημένα τραγούδια εννοείται ότι τραγουδούσε όλο το μαγαζί), ύστερα ένα τραγούδι στου Σταύρου Λάντσια "ο αποχωρισμός", το γνωστό "υπόγειο" των Κατσιμίχα και το δεύτερο καινούργιο τραγούδι "πατρίδα" που ήδη έχει γίνει γνωστό. Rap, hip-hop, jazz, funky, r&b όλα εκεί. Αυτοσχεδιασμοί, σόλο, γέμισε ο ήχος με τις εικόνες που περιγράφει. Έμοιαζε με road movie στο σινεμά.

Μετά από αυτό διάλειμμα...

Στο δεύτερο μέρος ακούστηκαν τραγούδια παλιά με διασκευές καινούργιες με ιδιαίτερες αποδόσεις από τους καλλιτέχνες που αυτοσχεδίαζαν. Η εναλλαγή του ροκ ήχου με τη μπαλάντα κρατούσε το κοινό σε ετοιμότητα. "Όνειρο ήτανε", "προσωρινή αθανασία" (καινούργιο)... κοιτώντας γύρω μου έβλεπα ανθρώπους αγκαλιασμένους, χαμογελαστούς, ζευγαράκια (μικρά αλλά και μεγαλύτερα) να είναι μες το μέλι και τη γλύκα, να τραγουδάνε, να σχολιάζουν αυτά που έλεγε ο Αλκίνοος και αισθάνθηκα πάρα πολύ όμορφα!

Χαρακτηριστικό της βραδιάς ο διάλογος του καλλιτέχνη με το κοινό. Διάφορα θέματα θίχτηκαν όπως της πειρατείας των cd, όπως των τραγουδιών που άκουγε μικρός και τον επηρέασαν ή τον τρόπο που έβρισκε να προμηθεύεται κασέτες γραμμένες... το κοινό σε όλα αυτά είχε την άποψή του και το συζητούσε.

Ε ναι λοιπόν οι γνωστές μάρκες εταιρειών δοσμένες με σωστό ρυθμό και ήχο μπορούν να γίνουν τραγούδι. Είχα καιρό ν ακούσω το "αλ χαλίλι" και χάρηκα. Ειδικά στη διαφορετική εκτέλεση που πέρασε από το τζαζ στο ροκ. (πολύ ροκ το δεύτερο μέρος του προγράμματος). Ο αυτοσχεδιασμός του Λάντσια πάνω στο θέμα του τραγουδιού του Χατζιδάκη "μαγικό χαλί" πολύ (μα πάρα πολύ) μου άρεσε, αλλά και ο αυτοσχεδιασμός του Μιχάλη Καπηλίδη στα ντραμ που πέρναγε από το μελωδικό στο ρυθμικό (φανταστείτε το σαν κύμα).

Οι ανησυχίες του καλλιτέχνη πρέπει να πω ότι μας αγγίζουν, συμπάσχουμε, κάνουμε τις ίδιες σκέψεις και αναρωτιόμαστε "ήταν ανάγκη να συμβεί και σε μένα"... δηλαδή ο χρόνος να περνάει και να μεγαλώνω; Το καλύτερο σχόλιο που έχω ακούσει για το θέμα του χρόνου και την πίκρα που μας πιάνει όλους μ' αυτό.

Και φτάνουμε στο τέλος που φυσικά το κοινό ζητώντας επιτακτικά τον καλλιτέχνη, τον κάνει να έρθει πίσω στη σκηνή και εκείνος δε χαλάει χατήρι.

Τραγουδάει τα "κόκκινα χείλη" και ύστερα σηκώνει την Ελένη Τσαλιγοπούλου που με όλη της τη θεατρικότητα, την τσαχπινιά και την μουσικότητα που τη διακρίνει λέει δύο παραδοσιακά τραγούδια. Ένα που ήθελε εκείνη "αχ ντοκτορ" (παραδοσιακό της Σμύρνης) και τη συνόδεψε ο Αλκίνοος στη μαρίμπα (εκείνο το μεγάλο, ξύλινο πνευστό που λέγαμε...) και ένα που της ζήτησε και του αρέσει όπως το λέει επίσης δημοτικό: "άσπρο μου τριανταφυλλάκι βασιλιά των λουλουδιών".

Η βραδιά τελείωσε με τους τέσσερις μουσικούς να παίζουν επί σκηνής για "όσα η αγάπη ονειρεύεται" και εμείς να τραγουδάμε και να τραγουδάμε μέχρι που φτάσαμε σπίτι. Και την άλλη μέρα έπεσε τηλέφωνο: "καλά, τέλεια δεν ήταν χθές;", "τέλεια, τι λες τώρα... μόνο τέλεια ...δεν υπάρχει"!

Περισσότερες αποκλειστικές φωτογραφίες από το live