Είναι "must"! Το να δεις μια φορά το χρόνο (τουλάχιστον) συναυλία του, είναι "must" για όποιον δηλώνει ότι ακούει "έντεχνο" και σέβεται τον εαυτό του. Γι' αυτό, Κυριακή βράδυ 8 Φεβρουαρίου, κυριολεκτικά άρπαξα την ευκαιρία να βρεθώ στον Ζυγό, στην Πλάκα, όπου ξεκίνησε τις εμφανίσεις του ο Σωκράτης Μάλαμας.
Στα σκαλάκια του Μετρό του Συντάγματος δώσαμε ραντεβού με την φίλη μου για να κατηφορίσουμε την οδό Κυδαθηναίων παρέα ως την είσοδο της Μουσικής Σκηνής όπου μας περίμενε η φίλη και συνεργάτις του περιοδικού μας Κατερίνα Τζόβα.

Στις 21:45 ο Σωκράτης Μάλαμας ανέβηκε στη σκηνή μαζί με όλους τους μουσικούς του. Χρειάστηκε το ζεστό του καλωσόρισμα "Καλησπέρα σας πουλάκια μου!" και δυο τραγούδια για να δεχτεί το πρώτο μας χειροκρότημα. Με νέο "αέρα" και ένα χαμόγελο συνέχισε, φέρνοντας κοντά μας "Τα παιδιά μες την πλατεία". Λουσμένος σε κόκκινο φως έδωσε τη θέση του στην νεαρή τραγουδίστρια Μαρίνα Δακανάλη η οποία στάθηκε μπροστά στο μικρόφωνό της όσο τα φώτα επί σκηνής άλλαζαν σε πορτοκαλί για να μας συστηθεί ως "Δώρο του κόσμου" (και πραγματικά ήταν)! Ομορφη ήταν η φωνή της, πραγματικά ιδιαίτερη, καθαρή και σωστή. Σεμνή παρουσία η ίδια και μετρημένη. Αρχαία ελληνίδα θαρρείς έκρυβε η ομορφιά της, και μια απλότητα, όταν δε, χαμογελούσε, γλύκαινε όλο της το πρόσωπο. Ο Σ. Μάλαμας, σαν δάσκαλος, σαν μέντορας... συμβούλεψε τη νεαρή παρτενέρ του αλλά και όλους μας "...μάθε τη γλώσσα της σιωπής και ύστερα έλα να μου πεις..." για να απαντήσει εκείνη με τη σειρά της "Κυνηγάω τη σκιά μου".

"Είστε κουρδισμένοι πουλάκια μου; Για να δούμε..." είπε απευθυνόμενος σε εμάς κι εμείς δεν θέλαμε πολύ, συνοδεύσαμε τον "Μάντη Τειρεσία" από την είσοδό του στο χώρο μέχρι και την τελευταία νότα του. Αμέσως μετά μια ακόμα νεαρή τραγουδίστρια ήρθε στη σκηνή, η Μαριάννα Πολυχρόνου. Λεπτή σιλουέτα, απλό τζιν φορούσε με κάπως πιο έντονο και ναζιάρικο στην πλάτη, με τα στρασάκια του, το μπλουζάκι της με λίγη περισσότερη τσαχπινιά η ίδια, μας τραγούδησε την "Νεράιδα" ενώ όσοι γνώριζαν τους στίχους την συνόδευαν ως χορωδία. Σωστή η φωνή της, χαμογελαστή, κέρδισε τις εντυπώσεις.

Τότε ήταν που πρόσεξα το σκηνικό. Στην αρχή, μου έκανε εντύπωση η εικόνα ενός βράχου πίσω ακριβώς από την ορχήστρα. Ίσως ήταν ιδέα μου, ίσως δημιούργημα του φωτισμού. Τότε ήταν που παρατήρησα πίσω από τους μουσικούς τα δέντρα - χνάρια, δέντρα - σκιές, δέντρα ζωγραφιστά αποτελούσαν το σκηνικό. Πολύ επίκαιρο! Ήταν άραγε τα καμμένα δέντρα της Ηλείας ή τα κομμένα της Κυψέλης; Εκκωφαντικός έφτασε ο ήχος της σιωπής τους στα αυτιά μου. Σιωπηλή η διαμαρτυρία τους, στέκονταν εκεί να μας θυμίζουν όσα κάποιοι ίσως θέλουν να ξεχάσουμε. Σιωπηλή η διαμαρτυρία και του Μάλαμα. Αλλιώς μας έχει συνηθίσει. Με κοινωνικό σχόλιο με αστεία... κι όμως! Τούτη τη βραδιά ήταν λίγο βαρύς. Εντάξει, όχι πως ο Σωκράτης Μάλαμας χαρακτηρίζεται ως ανάλαφρος...

Ιδιαίτερο πάντα το κοινό του, γεμάτο ήταν το μαγαζί το βράδυ της Κυριακής, ανάμεσα στους πιστούς θαυμαστές που τον ακολουθούν διέκρινα και προσωπάκια πιο νεανικά, ηλικίες που μετρούσαν μετα βίας δύο δεκαετίες ζωής. Ολες οι ηλικίες παρούσες μπορώ να πω. Από απόφοιτους Λυκείου έως και συμμαθητές του καλλιτέχνη.
Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπω live του Μάλαμα. Αυτή τη φορά μου φάνηκε ότι ήταν λίγο πιο ροκ ο ήχος του. Κι όταν πήρε την κιθάρα του για να μας χαρίσει τα πιο αγαπημένα από τα τραγούδια του, σα να ήρθε πιο κοντά μας, αλλά και σα να έπαιζε λίγο πιο γοργά τα κομμάτια του. Μόνος πάνω στην σκηνή με την κιθάρα του, μας είπε το "Νυχτολούλουδο" και τον "Κήπο". Κι ενώ εμείς μαζί του τραγουδούσαμε "...όποιος κοιμάται μοναχός κάνει πως δεν τον νοιάζει..." επέστρεψαν οι μουσικοί σιγά - σιγά.

Ναι, ακούσαμε το αγαπημένο μου "Γράμμα" συνοδεύοντας τον "...δεν θελω να πικραίνεσαι τις Κυριακές τα βράδια...". Ομολογώ, περνούσαμε καλά όλη η παρέα. Η περιποίηση ήταν έως ...άψογη! Το τραπέζι μας θα το ονόμαζα "πρώτο τραπέζι πίστα", πολύ πολύ κοντά στη σκηνή, βλέπαμε υπέροχα. Μια πιατέλα φρούτα κι αλλη μια με ξηρούς καρπούς, κυριολεκτικά ...προσγειώθηκαν μπροστά μας με το που καθίσαμε στις θέσεις μας! Οσο για το μπουκάλι λευκό κρασί έφτασε πολύ πολύ σύντομα. Μια χαρά! Αξίζει να προσθέσουμε νομίζω, σ' όλη τη διάρκεια της βραδιάς οι σερβιτόροι "είχαν την έννοια μας"! Καθε τόσο μας ρωτούσαν αν όλα είναι καλά ή αν χρειαζόμαστε τίποτα. Δεν έχω λόγια! Πάνγλυκο το πορτοκάλι, ολόφρεστα τα ξηροκάρπια!

15 λεπτά διάλειμμα έκαναν, ρολόι δεν κοιτούσα, γιατί άλλωστε, μια χαρά περνούσαμε, συντροφικά! Κι αφού ανταλλάξαμε τηλέφωνα και emails με τους διπλανούς μας (to know us better που λένε... μετά από προτροπή του Σωκράτη) το διάλειμμα έληξε κι όλοι ήρθαν στη σκηνή με το ανάλογο... ταρατατζούμ!

Ναι, με όση δύναμη είχαν τα λαρύγγια μας, σχεδόν του φωνάζαμε "...τα ρούχα μου μυρίζουνε φωτιά.... εϊ.... εϊ... εϊ... άσε τα ψέματα και βγες απ' τον τεκέ...". Αφιερώσεις μέσω κινητών τηλεφώνων έπεσαν όταν βάλαμε όλοι, για χάρη του, "Τα Μεταξωτά"! Μέσα σε ροζ - μωβ φωτά στη σκηνή η Μαρίνα Δακανάλη, μας χάρισε ένα παραδοσιακό από την ιδιαίτερη πατρίδα της την Κρήτη. Θερμότατο ήταν το χειροκρότημα. Έτσι άρχισαν ένας ένας οι μουσικοί να μας δείχνουν τις τραγουδιστικές τους ικανότητες. Αν μη τι άλλο οι φωνές τους ήταν σωστές και συμπαθητικές. Κι ο κόσμος δήλωνε "παρών" σε κάθε ευκαρία : από το "Αερικό" βρεθήκαμε να μετράμε ρυθμό και νότες σε Ηπειρώτικο παραδοσιακό.

Ζωηρότερο ήταν το κοινό στο β' μέρος του προγράμματος. Εκεί ακούστηκαν τα πιο γνωστά τραγούδια του Σωκράτη Μάλαμα, όπως το "Τσιγάρο ατέλειωτο" ας πούμε, εκεί φάνηκε και η αγάπη που του έχουν οι πιο φανατικοί από τους θαυμαστές του. Σαν να είναι "τα(γ)μένοι" στην χάρη του!

Οσο εμείς τον συνοδεύαμε στα τραγούδια τόσο κι εκείνος μας συντρόφευε στο ποτό. Έτσι, ανάμεσα στα "στην υγειά σου Σωκράτηηηηηη...", γελάσαμε με τη διαπίστωση - δήλωσή του, "ξεγελάνε τα τραγούδια, παιδιά, ακόμα κι εκείνα που ξεκινάνε με θρησκευτική κατάνυξη, καταλήγουν στο κρεβάτι" (!). Φυσικά, μετά από αυτό, η "Πριγκιπέσσα" του έγινε αποδεκτή μέσα σε επιφωνήματα και έντονο χειροκρότημα!

Χωρίς πολλά λόγια, ελάχιστες συστάσεις, μόνο συνεχόμενη μουσική και το ένα τραγούδι να διαδέχεται το άλλο, κύλησε όλη η βραδιά. Συμπαγές το πρόγραμμα, μας άφηνε μια μελαγχολική αίσθηση, μια γλυκόπικρη γεύση, όπως δηλαδή είναι πάντα οι συναυλίες του Σωκράτη Μάλαμα. Ο ίδιος δεν παρέλειψε να μας πει τραγούδια παλιών και νέων φίλων και συνεργατών του, με τον τρόπο που μόνο εκείνος ξέρει.

1 τα ξημερώματα ήρθε η ώρα των παραγγελιών. "Τι θέλετε να πούμε από εδώ και πέρα πουλάκια μου"; Πανικός! Από κάθε μεριά της αίθουσας ακούγονταν προτάσεις - αφιερώσεις. Δεν μας χάλασε το χατίρι. Ήταν περασμένες 2 πμ όταν μας σύστησε τους μουσικούς του και τις δύο παρτενέρ του.

Στο πλευρό του στάθηκαν άξια οι Φώτης Σιώτας (βιολί, βιόλα), Γιάννης Παπατριανταφύλλου (κοντραμπάσο) Νίκος Παραουλάκης (νέι, κιθάρα), Κυριάκος Ταπάκης (μπουζούκι, λαούτο), Κλέων Αντωνίου (ηλεκτρικές κιθάρες), Θάνος Μιχαηλίδης (τύμπανα) ενώ στο τραγούδι μας κέρδισαν η Μαρίνα Δακανάλη και η Μαριάνα Πολυχρονίδη (αμφότερες από την Κρήτη). Υπεύθυνος για τον ήχο ήταν ο Τίτος Καριωτάκης και ο Στρατής Καραδημητράκης, τους φωτισμούς έκανε η Μαρία Βενετάκη ενώ υπεύθυνος σκηνής ήταν ο Δημήτρης Κατέβας.

Περισσότερες φωτογραφίες από το live

***Απαγορεύεται αυστηρά η αναδημοσίευση υλικού γραπτού ή φωτογραφιών, χωρίς την άδεια του Music Corner...
*** Όλες οι φωτογραφίες έχουν τραβηχθεί με ψηφιακή μηχανή Olympus.