Τετάρτη 1 Ιουλίου, με το σύνθημα "η Ελλάδα σβήνει το τσιγάρο", τα μάτια όλων ήταν στραμένα στους ...καπνιστές, περιμένοντας τις αντιδράσεις τους! Αντίθετα εγώ, είχα στραμένη την προσοχή μου προς το Θέατρο Πέτρας όπου ήξερα καλά, μας περίμενε εκείνο το "αντικαπνιστικό" βράδυ ο Σωκράτης Μάλαμας με τους συνεργάτες του για την πρώτη φετινή καλοκαιρινή του συναυλία.

Συναντήσαμε μεγάλη κίνηση στο δρόμο προς Πετρούπολη. Ανήμερα της γιορτής των Αγίων Αναργύρων, είχαν πανηγύρι στον γειτονικό Δήμο. Λίγη ακόμα ταλαιπωρία μας περίμενε φτάνοντας στην είσοδο σχεδόν του θεάτρου. Με χαρά, για την προσέλευση του κόσμου, αλλά και με λύπη, γιατί οι δείκτες του ρολογιού έτρεχαν, ψάχναμε απεγνωσμένα για μια θέση πάρκινγκ κι ήταν όλες άφαντες! ... σαν τους καλούς γαμπρούς! Ξεπερασμένες πλέον 9 μμ, καταφέραμε να περάσουμε την πύλη, χωρίς πρόβλημα από σεκιούριτυ και υπεύθυνους. Ολα ήταν προγραμματισμένα, μας περίμεναν.

Γεμάτες οι κερκίδες, αρκετός ο κόσμος στην αρένα. Η επιθυμία μας να σταθούμε μπροστά στη σκηνή, να δούμε Σωκράτη Μάλαμα σε απόσταση ανάσας, εξατμίστηκε στη στιγμή. Αφήνοντας τον φωτογράφο του Music Corner κάτω, ανεβήκαμε όσο ψηλά μας επέτρεψαν οι ήδη συγκεντρωμένοι θαυμαστές. Σε σκαλάκι βολευτήκαμε κι ήμασταν και πολύ ευχαριστημένοι! Ο χώρος συνέχισε να γεμίζει μέχρι τις 9 και μισή με, νεαρούς κυρίως να καταφτάνουν ασταμάτητα. Οταν πια σβήσαν τα φώτα λίγο πριν τις 10 μμ, στις κερκίδες δεν έπεφτε καρφίτσα και η αρένα ήταν γεμάτη.

"Καλησπέρα σας!", μας υποδέχτηκε ο Σωκράτης Μάλαμας, δηλώνοντας τραγουδιστά την επιθυμία του για "...μια βόλτα στα βαθειά μαζί σου...". Ρυθμικά παλαμάκια απάντησαν στο κάλεσμά του, από τα παιδιά στην αρένα. Μέσα σε κόκκινα και μπλέ φώτα ήρθε στη σκηνή η παρτεναίρ του Μαρίνα Δακανάλη, γνώριμή μας από τις χειμερινές εμφανίσεις του στον Ζυγό. Όμορφη η φωνή της, καθαρή, σεμνή η παρουσία της. Κι ενώ εκείνη τραγουδούσε "...ήρθα και δείξε μου τον δρόμο σου ξανά, μάτια μου κομμάτια μου...", αρένα, κερκίδες, σκαλιά, διάδρομοι δεν ξεχώριζαν! Κόσμος παντού! Μέχρι και πάνω στα βράχια μέτρησα δύο σειρές νεαρά άτομα σκαρφαλωμένα, γατζωμένα στην άκρη άκρη. Εμφανής και λογική η ανησυχία του Σωκράτη όταν, λίγο πριν ξεκινήσει επόμενο τραγούδι είπε "Να προσέχετε ο ένας τον άλλον παιδιά. Είμαστε λίγο στριμωχτά απόψε. Εσείς εκεί στα βράχια να προσέχετε τις άκρες και να είστε νηφάλιοι εκεί επάνω. Τα φιλιά μου"!

Με τη σκηνή λουσμένη στο κόκκινο η Μ. Δακανάλη, τραγουδούσε "Κυνηγάω τη σκιά μου", για να δώσει τη θέση της και πάλι στον Σ. Μάλαμα. "Ευτυχείς, λυπημένοι και πότες" έκαναν κατάληψη στη σκηνή για να τραγουδήσουμε μαζί τους "..περίσσεψε η τύχη μου και γκρέμισα τα τείχη μου...ό,τι αγαπούσα το 'δωσα κι ότι ποθούσα το 'χασα" κρατώντας τον ρυθμό της μουσικής με παλαμάκια.

Ο κόσμος, σε αρένα και κερκίδες, έδωσε το "παρών" δυναμικά και στο τραγούδι "Της σιωπής" με χειροκρότημα που ξεκίνησε σιγανά, διστακτικά θα έλεγα στην αρχή για να μεταμορφωθεί σε μικρό καταρράκτη με το "όποιος ξεχνάει χάνεται, ραγίζει όποιος θυμάται, κι αυτός που παραστράτησε στις ερημιές κοιμάται". Κι όσο η ζεστή βραδιά προχωρούσε τόσο θερμαινόταν η ατμόσφαιρα στο Θέατρο Πέτρας. Μου έκανε εντύπωση το κοινό του Σωκράτη Μάλαμα, πόσο πιστά τον ακολουθούν, πόσο πορωμένοι είναι με τα τραγούδια του, πόσο "δοσμένοι" σ' αυτό που πρεσβεύει ο ίδιος. Καθισμένη ανάμεσά τους, χαιρόμουν πραγματικά, να τους ακούω να τραγουδούν σχεδόν όλα τα τραγούδια του με πάθος που ξεπερνούσε κι αυτό του ίδιου του καλλιτέχνη. Στις κερκίδες οι ηλικίες κυμαίνονταν από 25 μέχρι και 50 μπορώ να πω. Υποθέτω στην αρένα ο μέσος όρος δεν θα ξεπερνούσε τα 20 χρόνια. Έμοιαζαν όλοι τόσο δεμένοι παρακολουθώντας κάθε στιγμή κάθε λεπτό, συμμετέχοντας σε κάθε τραγούδι, πότε στο ρεφραίν, πότε κρατώντας τον ρυθμό. Σε παρασύρει όλο αυτό, όχι με την ψυχολογία του όχλου, αλλά με τη θετική ενέργεια που υπήρχε διάχυτη παντού σ' όλη τη διάρκεια της βραδιάς.

Όταν έκανε την εμφάνισή του "Ο Μάντης Τειρεσίας", πολλά κινητά φώτισαν, εδώ εκεί, την αρένα. Ήταν φανερό. Υπήρξε αναμετάδοση σε φίλους και γνωστούς! Το ίδιο ...φαινόμενο παρατηρήθηκε και όταν η "Νεράιδα" ήρθε στην παρέα μας, μια συντροφιά που όλο και μεγάλωνε! Ναι, το έβλεπα και δεν τον πίστευα, σ' όλη τη διάρκεια της συναυλίας κόσμος συνέχιζε να μπαίνει στο θέατρο. Μη με ρωτήσετε μέχρι τι ώρα, ρολόι δεν κοίταξα, περνούσαμε τόσο όμορφα... Τόσο φιλική και ζεστή βραδιά, δεν ήθελα να φύγω, δεν ήθελα να τελειώσει!

Συνοδεύσαμε για μια ακόμα φορά την Μαρίνα Δακανάλη στο "Δώρο του κόσμου" κρατώντας τον ρυθμό με παλαμάκια ενώ ο ενθουσιασμός έφερε στον αέρα και κάποια σφυρίγματα! Όλοι μαζί τραγουδήσαμε "Το γράμμα" "...δεν θέλω να πικραίνεσαι τις Κυριακές τα βράδια..." ενώ τα κινητά κι η αναμετάδοση έπαιρναν φωτιά. Η "Μάγισσα Κίρκη" ήρθε να ηρεμήσει λίγο τα πνεύματα και να χαμηλώσει τους τόνους. Ο Σωκράτης Μάλαμας, χωρίς να αποχωριστεί στιγμή την κιθάρα του, καθισμένος, μας χάρισε κάποιες από τις μπαλάντες του. Στη συνέχεια βέβαια, καθισμένος πάντα, μας ξεσήκωσε τραγουδώντας "Άσε τα ψέματα" ενώ εμείς αποκρινόμασταν με δύναμη "...τα ρούχα μου μυρίζουνε φωτιά.... εϊ.... εϊ... εϊ... άσε τα ψέματα και βγες απ' τον τεκέ...". Αμέσως μετά η Μ. Δακανάλη και πάλι στη σκηνή για να ερμηνεύσει τα "Μεταξωτά" κι εμείς μαζί της, εκτός σκηνής, σαν χορωδία. Στο σημείο αυτό νομίζω το χειροκρότημα ήταν πολύ πολύ έντονο, ίσως το εντονότερο της βραδιάς!

Με τα φώτα στραμένα στην νεαρή τραγουδίστρια, ο Σωκράτης υποχώρησε λίγο για μια μικρή παύση δική του, όσο εκείνη ερμήνευε ένα κρητικό παραδοσιακό τραγούδι. Θερμό το χειροκρότημα. Δίνοντας μια μικρή ανάσα ανάπαυσης στον οικοδεσπότη ακούσαμε το "Αερικό" και ένα ακόμα παραδοσιακό τραγούδι από την Ήπειρο, ερμηνευμένα από τον βιολιστή και τον κιθαρίστα αντίστοιχα. Αν και το πρόγραμμα στη συναυλία μου θύμισε αρκετά αυτό του χειμώνα στον Ζυγό, εκεί στην Πετρούπολη έμοιαζε διαφορετικό! Έφταιγε ίσως η ζεστή βραδιά, ίσως τα σύντομα κύματα δροσερού αέρα που μας έφταναν κατά στιγμές ή ίσως - ίσως ο παλμός του κόσμου που σίγουρα ήταν διαφορετικός λόγω χώρου.

Παρέα με τον Σωκράτη Μάλαμα καπνίσαμε το "Τσιγάρο ατέλειωτο", αν κι ήταν η πρώτη αντικαπνιστική (και με τον νόμο!) βραδιά, ενώ όταν στη σκηνή ανέβηκε η "Πριγκηπέσσα" του, δεν μπορώ να σας περιγράψω με τι θέρμη την υποδεχτήκαμε! Ήταν η αυθεντική! Μετά από τόση ταλαιπωρία και ...κακοποίηση που έχει πάθει τα τελευταία δύο χρόνια το συγκεκριμένο τραγούδι, από διάφορους επίδοξους ερμηνευτές, ήταν υπέροχο να ακούς την πρώτη εκτέλεση με τη χροιά του δημιουργού του. Πώς αλλιώς να δείχναμε την χαρά μας, τον ενθουσιασμό μας; Τραγουδώντας κι εμείς, από την αρχή ως το τέλος, με τα κινητά να αναμεταδίδουν. Φυσικά το χειροκρότημα έμοιαζε με τρεχούμενο νερό! Καταρράκτης σωστός!

Η ώρα περασμένη, ο κόσμος όμως παρέμενε στη θέση του, συμμετέχοντας σε κάθε νεύμα και σε κάθε φράση του καλλιτέχνη. Η δήλωση που περιμέναμε ήρθε "Συνεχίζουμε"! ... και συνεχίσαμε. Το ένα τραγούδι διαδεχόταν το άλλο κρατώντας το ενδιαφέρον και τη συμμετοχή του κοινού αμείωτα!

Σαν ερώτηση - απάντηση τραγουδήσαμε μαζί του το "Χαμένο Ρούχο". Ξεκινούσε εκείνος "Στην κολυμπήθρα ρίξανε νερό αλκοολούχο..." κι εμείς απαντούσαμε "..και το όνομα που μου 'δωσαν ήταν χαμένο ρούχο" για να συνεχίσουμε, με όση δύναμη απέμενε στα πνευμόνια μας, "..Τιτα τιτα ταριριτο τιτο τιταρι, Ταρα τιτα ταριριτο τατι.." κρατώντας και τον ρυθμό!

Ετσι ήρθε κι η ώρα να μας συστήσει τους μουσικούς - συνεργάτες του : ο Κλέων Αντωνίου στην ηλεκτρική κιθάρα και στο Ηπειρώτικο τραγούδι, ο Θάνος Μιχαηλίδης στα τύμπανα, ο Γιάννης Παπατριανταφύλλου στο κοντραμπάσο, ο Φώτης Σιώτας ήταν στο βιολί και στο τραγούδι, ο Νίκος Παραουλάκης έπαιξε νέι και κιθάρα, ενώ μπουζούκι και λαούτο έπαιξε ο Κυριάκος Ταπάκης.

Τολμώντας να κάνει υπόκλιση στο κοινό, ακούστηκαν τα πρώτα συνθήματα "Ρε Σωκράτη.... τι λες τώρα... αφού θα παίξεις ως τις τέσσερις η ώρα..."! Δεν αποχαιρέτησε, δεν αποχώρησε, δέχτηκε να μας πει "άλλα 3 - 4 τραγουδάκια", όπως χαρακτηριστικά είπε! Πρώτος ο "Γέρο Πλάτανος" μας σκέπασε με τη σκιά του, προστατευτικά ενώ στη συνέχεια ακούσαμε την δική του εκδοχή για το "Ξημερώνει" που γνωρίσαμε κι αγαπήσαμε με τη φωνή της Χαρούλας Αλεξίου. Κανείς δεν κοιτούσε την ώρα, κανείς δεν έφευγε, κανείς δεν ήθελε να φύγει κι ο Σωκράτης Μάλαμας μας έκανε το χατίρι: Δυο τραγουδάκια ακόμα ζητώντας μας όμως, αυτή τη φορά, βοήθεια στους στίχους.

Περασμένες 01:30 με τη φράση "Σας φιλούμε! Να χαίρεστε τον εαυτό σας! Θα τα πούμε σύντομα..." μας αποχαιρέτησε φεύγοντας από τη σκηνή, για λίγο μιας που η επιμονή του κόσμου τον επανέφερε για ένα ικανοποιητικό encore. Τρία ακόμα τραγούδια, πραγματικά τα τελευταία αυτή τη φορά, από τα οποία συγκράτησα τον "Βραχνό Προφήτη" του φίλου του και αγαπημένου μας Θανάση Παπακωνσταντίνου.

Γεμάτοι θετική ενέργεια, με την αίσθηση που σου αφήνει μια πραγματικά όμορφη και θερμή βραδιά γεμάτη μουσική και μελωδίες, κατηφορίσαμε προς το αυτοκίνητο παίρνοντας τον δρόμο της επιστροφής. Μέσα σε θερμή ατμόσφαιρα, μια βραδιά που πραγματικά δεν θέλαμε να τελειώσει...

Περισσότερες φωτογραφίες από το live

***Απαγορεύεται αυστηρά η αναδημοσίευση υλικού γραπτού ή φωτογραφιών, χωρίς την άδεια του Music Corner...
*** Όλες οι φωτογραφίες έχουν τραβηχθεί με ψηφιακή μηχανή Olympus.