Ο Λεωνίδας Μπαλάφας και η παρέα του εμφανίστηκαν για ένα τελευταίο διήμερο (22 & 23 Μαΐου) στο "Οξυγόνο live". Είχαμε την τύχη (& την χαρά) να βρεθούμε εκεί την προτελευταία βραδιά. Παρορμητικά απάντησα θετικά στην πρόσκληση, σας μιλώ ειλικρινά! Από περιέργεια πήγα να τον δω στο live. Τον τελευταίο καιρό φίλοι και γνωστοί ανέφεραν το όνομά του όλο και πιο συχνά κι εγώ, ομολογώ, είχα ακούσει μόνο το "Ταξίδι για να σε βρω" στο ραδιόφωνο, χωρίς να ξέρω πώς λέγεται αυτός που μου τράβηξε την προσοχή με την φωνή του.

Έτσι λοιπόν, Παρασκευή 22 Μαΐου βρεθήκαμε με τους συνεργάτες μου στην φιλόξενη μουσική σκηνή, λίγο πριν τις 11 το βράδι. Το τραπέζι μας εξαιρετικό και στην κατάλληλη θέση για τις σωστές φωτογραφίες. Το service γρήγορο, ευγενικό, αποτελεσματικό!

Όμορφος χώρος, το "Οξυγόνο". Φιλικός και ζεστός. Μου άρεσε που όπου κι αν κάθεσαι βλέπεις άνετα στην σκήνη. Το μπαρ βρίσκεται στη σωστή θέση, κι εκτός από τα τραπέζια, εκεί, υπάρχουν ψηλά σκαμπό για όλους (σχεδόν). Η σκηνή μικρή αλλά ικανή να χωρέσει τραγουδιστές μαζί με τους μουσικούς.

Οσο περνούσε η ώρα, σιγά σιγά γέμιζε το μαγαζί από νεαρόκοσμο που έφτανε κατά κύματα! Γεμίσαν τα τραπέζια, το μπαρ αλλά και όλη η αίθουσα. Μέσος όρος ηλικίας 20 something! Καιρό είχα να βρεθώ ανάμεσα σε τόσο νεαρόκοσμο! Φοβερή (& πολλή) θετική ενέργεια εισπράττεις με τέτοιο κοινό.

Ακριβώς τα μεσάνυχτα, χαμήλωσαν τα φώτα κι όλα έδειχναν πως η βραδιά μας ξεκινά. Πρώτοι ανέβηκαν στο "πατάρι" οι Lexicon project. Γρήγορος ο ρυθμός τους, ο ήχος ροκ. Ο Μιχάλης είναι ο τραγουδιστής, δεν μας σύστησε τους υπόλοιπους μουσικούς. Λειτουργούν σαν ομάδα. Αναλαμβάνουν τον άχαρο ρόλο της έναρξης, της ...προθέρμανσης για όσα θα ακολουθήσουν. Προσπαθούν να δημιουργήσουν το κατάλληλο κλίμα που θα δεχτεί, λίγο αργότερα, τον οικοδεσπότη. Ξεκινούν με δικά τους τραγούδια μέσα από το νέο τους CD που θα κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο, όπως μας είπαν, με τίτλο "Ταξίδεψε". Συγκράτησα δύο τίτλους το "Μια σκιά" και το "Ατέλειωτος Χειμώνας" "...άκου τη σιωπή, κοφτερό μαχαίρι, κάτι θα σου πει, κανείς δεν ξέρει"...

Λεπτοκαμωμένος και αεικίνητος ο τραγουδιστής, χόρευε, τραγουδούσε, αστειευόταν με τον κόσμο και με τους μουσικούς του. Κινήθηκαν σε ξενόγλωσσα τραγούδια, περισσότερο, και με το πάθος και το ρυθμό τους μας παρέσυραν να λικνιστούμε εκεί στο τραπέζι μας. Μου έκανε εντύπωση η φωνή του αλλά κυρίως ο τρόπος που αντιμετώπιζε κάθε τραγούδι. Κατά στιγμές, νόμιζες ότι παίζει με τα τραγούδια όπως ένα παιδί παίζει με τους κύβους ή τα Lego! Στην μισή ώρα που κράτησε η ...προθέρμανσή μας, ήμουν σίγουρη ότι την επόμενη φορά που θα ακούσω ότι εμφανίζονται κάπου οι Lexicon project θα ψάξω να τους βρω.

Μέσα σε χειροκρότημα ήρθε κοντά μας ο Λεωνίδας Μπαλάφας. Ψηλός, λεπτός, μακρύ το μαλλί του ως τους ώμους και το απαραίτητο καπέλο - φετίχ - σύμβολο! Χαμογελαστός μας καλωσόρισε. Πρώτο τραγούδι στο δικό του πρόγραμμα, το παραδοσιακό, πολύ γνωστό και πολύ αγαπημένο τραγούδι της Σερβίας "Ederlezi". Εκτός από την ενδιαφέρουσα φωνή του, έτσι, από την πρώτη στιγμή μας έδειξε ένα ακόμα ταλέντο του: έπαιξε κλαρίνο στο σέρβικο τραγούδι αλλά και όπου αλλού χρειάστηκε στη διάρκεια της παράστασής του! Μ' άρεσε!

Με την παρέα του, στην κιθάρα, στο μπάσο, στα ντραμς και τα πλήκτρα, συνέχισαν σε γνωστές μελωδίες και ρυθμούς χορευτικούς. Αν και με αυτή τη διαρρύθμιση στο "Οξυγόνο" δεν υπάρχει αρκετός χώρος για χορό. Παρόλα αυτά, κι όσο ο Λ. Μπαλάφας κι οι μουσικοί του μας ξεναγούσαν σε μονοπάτια ξένης, κυρίως, μουσικής, κινούμενοι σε ήχους blues, reggae, jazz, rock και funk, όσο γινόταν κι όσο μπορούσαμε ακολουθούσαμε τον ρυθμό. Κι όσο η ώρα περνούσε, ο κόσμος συμμετείχε περισσότερο. Με χαρά διαπίστωσα αυτό που ήδη λέγεται για τον νεαρό τραγουδιστή. Έχει αποκτήσει το δικό του κοινό. Ενοιωσα ότι βρισκόμαστε ανάμεσα στους φίλους του, που συμμετείχαν με κάθε τρόπο σ' όλη τη διάρκεια της βραδιάς. Πότε τραγουδώντας μαζί του, πότε λικνιζόμενοι στις καρέκλες ή ακόμα (οι πιο τολμηροί) χορεύοντας στο μπαρ. Από τραγούδι σε τραγούδι, αισθανόσουν ότι η ατμόσφαιρα ζεσταίνεται κι η συμμετοχή των 20χρονων γύρω μου ήταν πιο θερμή! Συντροφιά με την κιθάρα του, μας είπε "Το μπαρ το ναυάγιο" κι εκεί που σιγοτραγουδούσαμε "...Προχτές αργά στο μπαρ "το ναυάγιο", βρέθηκα να τα πίνω μ' έναν άγιο, καθότανε στο διπλανό σκαμπό, και κοινωνούσε με ουίσκι και νερό..." είδα με έκπληξη ότι ανάμεσα στους φίλους του Λεωνίδα ήταν ο Πάνος Μουζουράκης και η Ελεονώρα Ζουγανέλη...

Συνεχίζοντας σε ελληνικό ρεπερτόριο, μας χάρισε το δικό του "3 ευχές" από τον πρώτο του δίσκο "...Τη μια μεθώ με προσευχές για αγάπες που περάσανε, την άλλη κάνω τρεις ευχές για αυτούς που με ξεχάσανε, Παραμιλώ, παρανοώ, παραπατώ στον δρόμο μου, σαν τον σουγιά καρφώνεται η μοναξιά στον δρόμο μου...".

Υστερα από απαίτηση του κοινού ακολούθησε το "Ψηλά" αλλά και το "Ταξίδι για να σε βρω". Η φωνή του ζεστή, με δυνατότητες, με κέρδισε το στυλ, ο τρόπος του, το ταλέντο του! Επί σκηνής στάθηκε σωστά, χωρίς να φοβάται να ...τσαλακώσει τον εαυτό του. Μπορεί να μην ένοιωσα τα ρίγη συγκίνησης που μου προκαλούν πιο έμπειροι συνάδελφοι του, αλλά πιστεύω ότι βρίσκεται σε καλό δρόμο.

Μετά το διάλειμμα ολίγων λεπτών, στο μικρόφωνο ήρθε ο Στέλιος Κάτσαρης. Ναι, οι εκπλήξεις συνεχίζονταν και έτσι βρεθήκαμε να παρακολούθουμε stand up comedy! Ευτυχώς δεν ήμασταν στο πρώτο πρώτο τραπέζι ...γιατί θα δεινοπαθούσαμε! Ήταν όμως όμορφη η παρένθεση αυτή. Έξυπνα αστεία, ανέκδοτα, γρήγορος ρυθμός και εκφραστικότατος ο κωμικός.

Στη συνέχεια με τον οικοδεσπότη και πάλι στη σκηνή ακούσαμε τον "Φραγκίσκο της Ασίζης" σε διασκευή αλλά πήραμε και μια μικρή γεύση απο Eurovision ακούγοντας από τον ίδιο παλιότερη συμμετοχή της γειτονικής μας Τουρκίας. Παρεΐστικη η ατμόσφαιρα, γεμάτο το μαγαζί μέχρι και μετά τις 2:30 τα ξημερώματα. Χωρίς να μονοπωλεί το μικρόφωνο, παραχώρησε τη θέση του αρκετές φορές σε μια κοπέλα (την οποία ...ξέχασε να μας συστήσει) που τραγούδησε ξένες επιτυχίες. Μη με ρωτάτε τίτλους, δεν συγκράτησα. Ωστόσο έψαξα και έμαθα... Η κοπέλα λέγεται Νατάσα Μηνδρινού!

Καθώς κατευθυνόμασταν προς την έξοδο, με το ρολόι να έχει ξεπεράσει τις 3 το πρωί, ο Λεωνίδας Μπαλάφας συνέχιζε το πρόγραμμα ενώ το κέφι από το κοινό παρέμενε αμείωτο! Στο ρυθμό "...γιατί με κάνεις να πονώ να υποφέρω τόσο... πρόσεξε γιατί μπορεί να παλαβώσω... πάψε πλέον να με τυραννάς..." έκλεισε πίσω μας η βαριά πόρτα της μουσικής σκηνής. Το ίδιο τραγούδι σιγοτραγουδούσα μέσα στο ταξί στην επιστροφή...
Ήταν μια όμορφη, φιλική, παρεΐστικη βραδιά!

Περισσότερες φωτογραφίες από το live

***Απαγορεύεται αυστηρά η αναδημοσίευση υλικού γραπτού ή φωτογραφιών, χωρίς την άδεια του Music Corner...
*** Όλες οι φωτογραφίες έχουν τραβηχθεί με ψηφιακή μηχανή Olympus.