Παρασκευή 29 Μαΐου, βρεθήκαμε για πρώτη φορά σε μια μικρή μουσική σκηνή. Λέγεται Ρυθμός stage και βρίσκεται στην Ηλιούπολη. Η πρόσκληση που έφτασε στο mail μου, ήταν ξεκάθαρη: οι ΟΝΑΡ εμφανίζονταν ζωντανά για δύο βραδιές εκεί. Με χαρά δέχτηκα την πρόσκληση. Τεράστια η πρόκληση να δω τους ΟΝΑΡ, για πρώτη φορά σε live, μεγάλη κι η περιέργεια μου να γνωρίσω έναν ακόμα νέο χώρο.

Ακολουθήσαμε τις οδηγίες που μας έδωσε μια πολύ ευγενική, κοπέλα από το τηλέφωνο. Φτάσαμε στον σταθμό μετρό "Αγιος Δημήτριος" και από εκεί περπατήσαμε ολόκληρη την Αγ. Κωνσταντίνου (ως τον αριθμο 1 του δρόμου) όπου τελικά, συναντήσαμε την Λεωφ. Μαρίνου Αντύπα. Στο νούμερο 38 βρίσκεται το μαγαζί. Συμβουλή μου, πάρτε ένα ταξί! Πιο εύκολα, πιο γρήγορα θα φτάσετε και προπαντώς ξεκούραστα!

Διαβήκαμε το κατώφλι του Ρυθμός stage την ώρα που χαμήλωναν τα φώτα για να ξεκινήσει το πρόγραμμα. Με χαμόγελα και πολλή ευγένεια μας οδήγησαν στο τραπέζι μας. Πρώτο τραπέζι πίστα στην κυριολεξία! Το χαρήκαμε, η αλήθεια να λέγεται. Τα ποτά μας έφτασαν στα χέρια μας αμέσως μόλις τα ζητήσαμε. Μικρή η σκηνή, αλλά πολύ συμπαθητική. Ετσι να νιώθεις μια ανάσα μακρυά από τους καλλιτέχνες. Ολος ο χώρος θύμιζε κλαμπ περισσότερο παρά μουσική σκηνή. Δεν ήταν κακό αυτό, ίσα - ίσα! Δεν του έλειπε τίποτα! Άνετη η αίθουσα, υπήρχε μπαρ, ακόμα και εξώστης.

Η βραδιά ξεκίνησε με τους Lexicon Project. Ναι, τους είχαμε δει μια βδομάδα πριν, αλλά αυτή τη φορά, δεν ξέρω για ποιο λόγο, μ' άρεσαν περισσότερο. Ισως ήταν ο ροκ ρυθμός που αναζητούσα να ακούσω Παρασκευή βράδυ σε συνοικιακή μουσική σκηνή (που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις κεντρικές). Ο Μιχάλης Κεχαγιάς στο μικρόφωνο, λάτρης της βρετανικής σκηνής, ξεδίπλωσε το ταλέντο του διαλέγοντας περισσότερο ξενόγλωσσο ρεπερτόριο. Μας είπαν όμως και δικά τους τραγούδια από το νέο τους CD που πρόκειται να κυκλοφορήσει πολύ σύντομα. Μπορεί να μην έχει τίτλο ακόμα, αλλά, απ' ότι φαίνεται θα περιέχει όμορφα τραγούδια. Ακούσαμε το "Ταξίδεψε" "...ταξίδεψε καρδιά ταξίδεψε και χάδια μαγικά παγίδεψε... θα βρεις στον ουρανό το ταίρι σου... στο χώμα κρύψε το μαχαίρι σου...", τη "Σκιά", που την συνόδεψαν με μελόντικα, τον "Χειμώνα" ενώ κόκκινο βαθύ έλουζε τη σκηνή. Τελείωσαν το δικό τους μικρό κομμάτι στο πρόγραμμα με το "Μαρία". Σ' αυτό το τελευταίο τραγούδι μ' άρεσε ο ρυθμός και ο ήχος από το ντέφι.

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, τραγουδώντας "...Όπου και να πας κόσμος σου θα γίνω, λίγα θα ζητάς τ' άστρα θα σου δίνω, Όπου και να πας δρόμος θα 'μαι εγώ, θα 'μαι η στροφή για τον ουρανό...", ήρθαν στη σκηνή οι ΟΝΑΡ. Στη συνέχεια, όλοι δεχτήκαμε πώς είναι "Μαχαίρια τώρα τα φιλιά σου" κι ήρθε το χειροκρότημα έντονο! Χαμογελαστοί, άνετοι στη σκηνή (τόσα χρόνια πείρας δεν κρύβονται), έτσι όπως μόνο εκείνοι ξέρουν μας δήλωσαν "...κάπως παράξενη μου φαίνεσαι απόψε, Σαν κάτι να χεις να μου πεις..." κι εμείς χωρίς δισταγμό απαντήσαμε "Μη φύγεις, μην κλαις, μην πας πουθενά, όποιος ξέρει ν' αγαπά ξέρει πρώτα να πονά...". Δε σας κρύβω, εκείνο το βράδυ, εντυπωσιάστηκα από τη φυσική ομορφιά της Πένυς Ραμαντάνη και το πόσο συμπαθής και οικείος μου φαινόταν ο Λευτέρης Πλιάτσικας, αν και ήταν η πρώτη φορά που τους έβλεπα ζωντανά. Αυτές οι πρώτες επιλογές των τραγουδιών τους για την αρχή του προγράμματός τους μου θύμισαν πολύ πολύ έντονα κάποια ραδιοφωνικά μεσημέρια, μια 5ετία θα έλεγα πίσω. Τι όμορφα που ηχούσαν στ' αυτιά μου τότε!... Τι όμορφα που ηχούν ακόμα και σήμερα!...

Ανάμεσα στα τραγούδια μας σύστησαν και τους μουσικούς τους: στο μπάσο ο Μιχάλης Κεχαγιάς, στην ηλεκτρική κιθάρα ο Στέλιος Μακρυπλίδης, στα τύμπανα ο Κοσμάς Μπρούσαλης και στα πλήκτρα ο Διαμαντής Καραγιαννακίδης. Μ' αρέσει όταν οι ίδιοι οι καλλιτέχνες συστήνουν τους μουσικούς τους από την αρχή. Δείχνει σεβασμό και εκτίμηση στην παρουσία και το έργο τους.

Ολος ο Ρυθμός stage έμοιαζε γεμάτος φίλους. Ετσι, το "Πέτα με ψηλά" το αφιέρωσαν στους φίλους! Κάθε εισαγωγή τραγουδιού συνοδευόταν από θερμό χειροκρότημα που όσο περνούσε η ώρα γινόταν πιο έντονο. Εκεί, στην μια σταλιά σκηνούλα η Πένυ Ραμαντάνη μας τραγούδησε "Μωρό μου ποτέ δε σε πίστεψα", χωρίς να χάνει το κέφι και το χαμόγελό της. Εμείς απαντήσαμε με το "Αλλάζεις, αλλάζεις, αλλάζεις, αλλάζεις μέρα τη μέρα και με τρομάζεις..." ενώ οι Οναρ έκπληκτοι και με την ικανοποιήση στο βλέμμα χαίρονταν γι' αυτό το κοινό τους!

Με τη συμμετοχή του κόσμου κύλησε το υπόλοιπο της βραδιάς. Ειδικά όταν ο Λευτέρης Πλιάτσικας, μόνος για λίγο στη σκηνή, μας θύμισε παλιότερα αγαπημένα τραγούδια. Ναι! Τραγουδήσαμε μαζί του τον "Καραγκιόζη" του Σαββόπουλου, σε διαφορετική, πολύ ενδιαφέρουσα ενορχήστρωση, αλλά και το "Ρίτα - Ριτάκι" των αδελφών Κατσιμίχα. Έφηβη ένοιωσα! Τι να λεμε τώρα..?!

Μια μικρή παύση για το συγκρότημα, αφήνει ελεύθερη τη σκηνή για να εκδηλώσουν το ταλέντο τους ο Στέλιος Μακρυπλίδης και ο Μιχάλης Κεχαγιάς. Κινούμενοι σε ξένο ρεπερτόριο μας γυρίζουν χρόνια πίσω, όταν αχώριστος σύντροφός μας ήταν το φορητό κασετόφωνο, η ροκ και οι εκπομπές του Γιάννη Πετρίδη! Σ' αντάλλαγμα για τις όμορφες αναμνήσεις που μας ξύπνησαν τραγουδήσαμε όλοι μαζί τις "Γαλάζιες Ερωμένες", αφιερώνοντάς το στους Οναρ και στους μουσικούς τους.

Έκπληξη! Η Πένυ Ραμαντάνη πήρε την κιθάρα της για να μας τραγουδήσει, μόνη, το "Θέλω εσένα". Συγκράτησα δύο στιχάκια: "...Όσες φορές είπα να φύγω από δω, κερνάει η νύχτα ένα αλλιώτικο φινάλε...". Συνεχίσαμε, λέω κι εννοώ όλοι μαζί, με Υπόγεια Ρεύματα και το "Μ' αρέσει να μη λέω πολλά... μη λέω πολλά... μ' αρέσει να κοιτάω ψηλά... κοιτάω ψηλά στ' ατέλειωτα τραγούδια" και μετά από ψηφοφορία (διά βοής!) ακούσαμε δύο ακόμα τραγούδια, ένα των Kiss και ένα των Placebo, κατά σειρά ψήφου!

Πολύ μου άρεσε η μελωδία στο "Η μπαλάντα του νερού και της θάλασσας", σε ποίηση Federico Garcia Lorca. Ακολουθώντας τους στίχους του Λευτέρη Πλιάτσικα και τον δικό του ρυθμό στην κιθάρα αναρωτηθήκαμε μαζί του "Ποιος έχει λόγο στην αγάπη;" αφήνοντας το ρολόι να τρέχει και την ώρα να περνά.

Σε μια τελευταία, μικρή, έκρηξη ενέργειας και αδρεναλίνης, η Πένυ, ο Στέλιος κι ο Μιχάλης (ή με όποια σειρά θέλετε εσείς), χόρεψαν και τραγούδησαν μαζί μας "Should I stay or should I go now". Παίρνοντας μικρόφωνο ο Λ. Πλιάτσικας μας... ηρέμησε λίγο ερμηνεύοντας πανέμορφα την μπαλάντα "Χάρτινα Φανάρια" "Τι ώρα είναι... δε θα ρωτήσω κι αν θα σε χάσω δε θα μιλήσω..." των ΟΝΑΡ.

Για το τέλος κράτησαν να μας χαρίσουν το "Δε χρωστάω σε κανέναν" που έγραψαν με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Άλλη μια παρουσίαση των μουσικών αλλά και των τεχνικών που επιμελήθηκαν την βραδιά, στον ήχο ήταν ο Ηλίας Καρούμπαλης, ενώ τα φώτα φρόντισε ο Μάρκος Φωτεινός.

Με το ρολόι να δείχνει περασμένες 02:30 τα ξημερώματα, το κοινό, ο κόσμος, οι φίλοι τους και όλοι εμείς, με άλλα λόγια οι παρόντες στον Ρυθμό, τους καλέσαμε ξανά στην σκηνή. Δεν μπορώ να σας περιγράψω τι επακολούθησε σ' αυτό που λέμε, διεθνώς, encore! Από τραγούδια σε πρώτη ...παγκόσμια μετάδοση, μέχρι τραγούδια του Παύλου Σιδηρόπουλου!

Φύγαμε με την αίσθηση ότι βρεθήκαμε ανάμεσα σε φίλους, φίλοι κι εμείς. Περάσαμε καλά, χωρίς αμφιβολία! Νομίζω πως τραγούδησα περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Τόσο πολύ (& αβίαστα) τραγουδάω μόνο σε συναυλίες!

Περισσότερες φωτογραφίες από το live

***Απαγορεύεται αυστηρά η αναδημοσίευση υλικού γραπτού ή φωτογραφιών, χωρίς την άδεια του Music Corner...
*** Όλες οι φωτογραφίες έχουν τραβηχθεί με ψηφιακή μηχανή Olympus.