Ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου, στον πρώτο όροφο του βιβλιοπωλείου της Σταδίου, θα περίμενα να δω περισσότερα ζευγαράκια να γιορτάζουν την πιο αμφισβητούμενη γιορτή του χρόνου... Όχι μόνο γιατί η απαλή μουσική πριν την έναρξη ευνοούσε τη ρομαντική ατμόσφαιρα, αλλά κυρίως γιατί ο ίδιος ο τίτλος της παράστασης έκρυβε δυνατά συναισθήματα. Αντιθέτως, στον Ιανό το περασμένο Σάββατο πλειοψηφούσε ανησυχητικά το γυναικείο φύλο (μα που πήγαν όλοι οι άντρες;)...

«Πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι» ήταν το όνομα της παράστασης. «Ο τίτλος της παράστασης δεν έχει καμία σχέση με τη σημερινή μέρα» έσπευσε να διευκρινήσει η ίδια η Ζωή Παπαδοπούλου μόλις ανέβηκε στη σκηνή. Μπορεί ο τίτλος να μην αναφερόταν στην γιορτή των ερωτευμένων, τα τραγούδια όμως ήταν διαλεγμένα ένα κι ένα για το πιο ανεξήγητο ανθρώπινο συναίσθημα. Τραγούδια των Κανά, Τσαλιγοπούλου, Βιτάλη, Ιωαννίδη, Αλεξίου, αλλά και Pink Martini, Whitney Houston κ.ά., όλα πέρασαν μια βόλτα από τον Ιανό εκείνο το βράδυ, μαζί με κομμάτια από το «Κρύσταλλα κόκκινα φιλιά» και το ολοκαίνουργιο «Τατουάζ», τα δύο προσωπικά album της τραγουδίστριας.

Συνοδοιπόροι στο μουσικό μας ταξίδι το μελαγχολικό τσέλο του Μιχάλη Πορφύρη, οι τζάζ κιθάρες του Στέλιου Παρασκευά και το μαγικό πιάνο του Νεοκλή Νεοφυτίδη, που είχε αναλάβει και την ενορχήστρωση. Για την ίδια τη Ζωή Παπαδοπούλου δεν θα αναφέρω πολλά πράγματα, καθότι ήταν άρρωστη και στεκόταν όρθια με αντιβίωση. Θα πω μόνο πως παρόλη την κατάσταση της, που δεν την βοηθούσε και πολύ, ιδιαίτερα στις ψηλές νότες, η ζεστή φωνή της, η εκφραστική ερμηνεία της κάλυπτε οποιαδήποτε ατέλεια. Και αν είναι έτσι τις «κακές» μέρες, φαντάζομαι όταν είναι καλά, κυριολεκτικά θα μαγεύει τα πλήθη!

Ομολογουμένως το πρόγραμμα ήταν κάπως υποτονικό, χωρίς αυτό να είναι απαραιτήτως κακό, ιδιαίτερα αν ήξερες τι να περιμένεις. Θύμιζε μικρά τζαζ μπαράκια του εξωτερικού, καθώς αρκετά τραγούδια είχαν «πειραχτεί» προς αυτή την κατεύθυνση. Λάτρεψα την εισαγωγή με το οργανικό θέμα του Nino Rota από το Ρωμαίος και Ιουλιέτα, απόλαυσα το αγαπημένο μου «Να 'βρισκα ένα τρόπο» από το «Κρύσταλλα κόκκινα φιλιά», ξαφνιάστηκα με την διασκευή στο «Έγινε παρεξήγηση» και έφυγα τραγουδώντας «Ίσως φταίνε τα φεγγάρια που είμαι τόσο μοναχή...»!