Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η καλοκαιρινή περίοδος στην Αθήνα άνοιξε με την συναυλία της περασμένης Παρασκευής, τουλάχιστον όσον αφορά τους έλληνες καλλιτέχνες (καθότι προηγήθηκε η συναυλία των AC/DC). Πλήθη κόσμου ήταν συγκεντρωμένα έξω από το γήπεδο Καραϊσκάκη το απόγευμα της 12ης Ιουνίου, αψηφώντας τη ζέστη και την μεγάλη ουρά προκειμένου να δώσουν το παρόν σε μια συναυλία που ακούγεται εδώ και πολύ καιρό από τα ραδιόφωνα και τα περιοδικά.

Καταρχήν ο χώρος είναι πολύ καλός και (το ομολογώ, δεν το περίμενα) κάτι παραπάνω από κατάλληλος για συναυλίες τέτοιου είδους. Εύκολα προσβάσιμος με τον ΗΣΑΠ που ειδικά τα βράδια της Παρασκευής και του Σαββάτου μένει ανοιχτός μέχρι τις δυόμιση και με πολύ καλή ακουστική, καλύτερη από πολλούς μεγάλους συναυλιακούς χώρους, δεν μπορούσε παρά να μας αφήσει πλήρως ικανοποιημένους. Θα προτιμούσα βέβαια να μην γίνεται αυτός ο οικονομικός διαχωρισμός ανάμεσα στις κερκίδες και στην αρένα, ώστε να υπάρχει περισσότερη ελευθερία κινήσεων αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Επίσης να πω ότι βρήκα νερό με πενήντα λεπτά όταν σε άλλους χώρους το μικρό μπουκαλάκι κοστίζει ένα η ενάμιση ευρώ. Γενικά έξω από το γήπεδο μπορούσες να βρεις τα πάντα, όχι τόσο από τα μαγαζιά όσο από τους πλανόδιους που ξεφύτρωναν σε κάθε γωνία.

Οι πόρτες ανοίγανε στις επτάμιση και αν κρίνω από τον κόσμο που βρισκόταν ήδη στη θέση του όταν έφτασα, αρκετοί πρέπει να ήταν εκεί από πολύ νωρίτερα. Γενικότερα το πρόγραμμα τηρήθηκε κατά γράμμα. Και μπορεί η τεράστια ουρά στα εκδοτήρια να μου στοίχισε τον ...μισό Μαραβέγια (ένα δεύτερο εκδοτήριο την επόμενη φορά ίσως;), αλλά δεν μπορώ να μην επιβραβεύσω μια συνέπεια που δεν συναντάται συχνά.

Όταν μπήκα μέσα ο Κωστής Μαραβέγιας όπως είπα, είχε ήδη αρχίσει. Κεφάτος και γεμάτος ενέργεια όπως πάντα, μας χάρισε μαζί με τους υπόλοιπους "Maraveyas Illegal" τρία τέταρτα γεμάτα όμορφες μουσικές από το album του και όχι μόνο. Έφυγε λίγο πριν τις εννιάμιση δίνοντας μας ραντεβού για την επόμενη εμφάνιση του στο Κηποθέατρο Παπάγου στις 26 Ιουνίου.

Η επίσημη καλεσμένη Sinead O' Connor ανέβηκε στη σκηνή μετά από ένα εικοσάλεπτο διάλειμμα. Τι υπέροχη φωνή αλήθεια! Τι μαγευτικές ερμηνείες! Τα σχόλια της βέβαια περί νεκρών που βρίσκονται ανάμεσά μας, μας ...αγρίεψαν κάπως, αλλά τα τραγούδια σου έδιωχναν μακριά κάθε σκέψη! Για να είμαι ειλικρινής δεν την συγκαταλέγω ανάμεσα στους αγαπημένους μου καλλιτέχνες και τα περισσότερα τραγούδια τα είχα ακούσει λίγες φορές, όμως σπάνια τραγουδιστής είναι τόσο σωστός, ίσως και πολύ καλύτερος από τις studio εκτελέσεις. Με λύπη ωστόσο παρατήρησα ότι οι περισσότεροι είχαν έρθει για να ακούσουν ένα συγκεκριμένο κομμάτι και πέρασαν την υπόλοιπη ώρα χαζεύοντας βαριεστημένα και μιλώντας μεταξύ τους. Στο "Nothing compares to you" ξαφνικά το κοιμισμένο κοινό ξύπνησε, κάμερες και κινητά ανέλαβαν δράση, μα με την τελευταία νότα οι περισσότεροι βυθίστηκαν ξανά σε λήθαργο χάνοντας ένα υποτονικό μεν, αλλά μαγευτικό πρόγραμμα...

Έπειτα ήταν η ώρα του star της βραδιάς. Ο Φίλιππος Πλιάτσικας εμφανίστηκε ανάμεσα σε ξεφωνητά και επευφημίες. Με τις πρώτες νότες το κοινό ζωντάνεψε, δείχνοντας ξεκάθαρα ποιον είχε έρθει να δει. Δεν είπε πολλά τραγούδια από τον καινούργιο του δίσκο «Μπαλαρίνες επιτρέπονται». Προτίμησε να επικεντρωθεί σε τραγούδια από την εποχή των Πυξ Λαξ που το κοινό λατρεύει («Μοναξιά μου όλα», «Πούλα με», «Δεν θα δακρύσω πια για σένα», «Λένε για μένα» «Έπαψες αγάπη να θυμίζεις» κ.ά.) καθώς και στα ιδιαίτερα δημοφιλή «Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα» και «Ποιος έχει λόγο στην αγάπη» όπου συμμετείχε και ο M.C Yinca.

Στην μέση περίπου του προγράμματος κάλεσε στη σκηνή τον Gordon Ganon που έκανε ένα ολόκληρο γήπεδο να χορεύει στους τρελούς ρυθμούς της μουσικής του, ενώ τραγούδησε και σε άπταιστα ελληνικά! Μας αποχαιρέτησε όμως γρήγορα (επίσης στα ελληνικά) δίνοντας τη σκυτάλη πίσω στον Πλιάτσικα, ο οποίος έβαλε σκοπό του να σηκώσει και τον τελευταίο καθισμένο από την καρέκλα του. Φυσικά και τα κατέφερε. Στο «Μια συνουσία μυστική» δύσκολα έβρισκες καθισμένο ακροατή ανάμεσα στα «ρούχα που πετούσανε ψηλά» και στον κόσμο κάθε ηλικίας που χοροπηδούσε σαν τρελός!

Στην έξοδο άκουσα και την καλύτερη ατάκα της βραδιάς «Ρε φίλε, νιώθω πολύ παράξενα να βγαίνω από το Καραϊσκάκη ...χωρίς τη συνοδεία ΜΑΤ!» «Άστα να πάνε, σαν να βρίσκεσαι σε άλλο χώρο». Και μπορεί να απογοητεύει τους μόνιμους θαμώνες η έλλειψη του χάους που δημιουργείται μετά από τους ποδοσφαιρικούς αγώνες, αλλά το γήπεδο Καραϊσκάκη είναι ένας χώρος με πολλές δυνατότητες που ελπίζω να συνεχίσουν να αξιοποιούνται. Καλό καλοκαίρι να έχουμε!!!

Περισσότερες αποκλειστικές φωτογραφίες από το live