Κατεβαίνοντας απ' τον ΗΣΑΠ Φαλήρου, το πρώτο πράγμα που ξεχώριζες ήταν οι μπλούζες. Χιλιάδες μπλούζες με σκορπιούς, προγράμματα περιοδειών και τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου στην κλασική του πόζα με την ανοιχτή αγκαλιά. Οι πλανόδιοι με τα φορητά ψυγειάκια και τις ψησταριές έδωσαν πάλι το παρόν, αισθητά πιο ακριβοί ωστόσο από προηγούμενες φορές (στο ένα ευρώ το μικρό μπουκαλάκι νερό!). Και φυσικά το σημαντικότερο ήταν ο κόσμος... Απίστευτα πολύς κόσμος (εντάξει, όχι απίστευτα, αλλά υπερβολικά πολύς), όχι τόσο στα εκδοτήρια, όσο στις εισόδους, ιδιαίτερα σε αυτή που οδηγούσε στην αρένα.

Πάντως τα πράγματα ήταν πιο χαλαρά μόλις κατέφερνες να μπεις και αφού σε είχαν ...ζουπήξει, πατήσει και ταλαιπωρήσει γενικότερα. Εντάξει, σε τέτοιες συναυλίες είναι ανόητο να πιστεύεις ότι θα βγεις αλώβητος! Εγώ απέκτησα μια μελανιά στο μπράτσο και ένα πρησμένο δάχτυλο ποδιού και ήμουν ιδιαίτερα περήφανη που «το εζησα» ρε παιδί μου!! Μεταξύ μας, να πας σε ροκ συναυλία και να την βγάλεις λάδι, δε λέει! Το παζάρι συνεχιζόταν και μέσα. Κάποια στιγμή θα υποκύψω στον πειρασμό να πάρω μία από αυτές τις φωτεινές ράβδους που μοιράζουν οι συμπαθείς αλλοδαποί στις συναυλίες, αλλά προς το παρόν περνάω οικονομική κρίση. Έτσι αρκέστηκα στον κλασικό αναπτήρα και στο κάπως πιο μοντέρνο κινητό, όσον αφορά την ατμόσφαιρα.

Με ιδιαίτερη χαρά αναφέρω ότι για ακόμη μια φορά η συναυλία άρχισε στην ώρα της. Οχτώ και μισή ακριβώς ο «Βασιλάκης» βρισκόταν πάνω στη σκηνή τραγουδώντας «Χρόνια πολλά» σε σένα, σε μένα, σε όλους γενικότερα! Ακολούθησαν κάποια τραγούδια από τον καινούργιο του δίσκο «Ουράνια τόξα κυνηγώ» και έπειτα ένα ποτ πουρί μεγάλων επιτυχιών και υπέροχων τραγουδιών κυρίως, που ξεσήκωσε ολόκληρο το γήπεδο. Κομμάτια δυνατά όπως τα «Ευτυχώς» και «Χαιρετίσματα», κομμάτια σιγανά όπως τα «Να κοιμηθούμε αγκαλιά» και «Πριν το τέλος», κομμάτια υπέροχα όπως τα «Σ' ακολουθώ» και «Ο μαύρος γάτος». «Δεν είναι που έχει ωραία τραγούδια», μου ψιθύρισε κάποιος στο αυτί (ψιθύρισε, τρόπος του λέγειν) «είναι που γουστάρει αυτό που κάνει. Δύσκολα θα βρεις εικοσάρη με τόση ενέργεια επί σκηνής όση ο Βασιλάκης».

Έφυγε λίγο μετά τις εννιάμιση, αφού δήλωσε για ακόμα μια φορά πως «Δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθαύτηηηηη!!!!!!» και αφού ανέβηκε τρέχοντας (επαληθεύοντας το προηγούμενο σχόλιο) για ένα απολαυστικό encore.

Ακολούθησε ένα διάλειμμα στο οποίο οι περισσότεροι κάθισαν αποκαμωμένοι, σχολιάζοντας και γεμίζοντας μπαταρίες, ενώ κάθε τόσο κάποιος πεταγόταν νομίζοντας πως βγήκαν οι Scorpions για να καθίσει και πάλι απογοητευμένος. Ανόητο κατά τη γνώμη μου. Όταν τελικά εμφανίστηκαν οι Σκορπιοί ήταν πολύ δύσκολο να μην το καταλάβεις. Ανάμεσα σε πυροτεχνήματα και την εισαγωγή του "Loving you Sunday morning", ο Klaus Meine ούρλιαξε «Καλησπέρα Αθήνα» κάνοντας το κοινό να παραληρεί! Τι ενθουσιασμό που δείχνουμε αλήθεια κάθε φορά που κάποιος ξένος καλλιτέχνης λέει μια φράση στα ελληνικά! Ήταν ωραίοι! Ήταν δυνατοί! Η φωνή του Meine δεν έχει χάσει νότα από αυτό που ήταν τριάντα χρόνια πριν και η όλη εμφάνιση ήταν θεαματική. Οι κιθάρες, τα ντραμς, η ενέργεια που μετέδιδαν... Δυστυχώς, άφησαν τα περισσότερα γνωστά τραγούδια για το τέλος, με αποτέλεσμα το πρόγραμμα να κάνει κοιλιά σε κάποια στιγμή. Και ποιος ήρθε να το σώσει; «Ένας από τους σπουδαιότερους τραγουδιστές της Ελλάδας, Βασίλης Πα-πα-κων-στα-ντι-νου!!!!» ούρλιαξε ο Meine και το γήπεδο σείστηκε! Και ναι, τραγούδησαν μαζί! Και ήταν η καλύτερη στιγμή της βραδιάς. Δεν έχει σημασία πως το είπαν, δεν έχει σημασία τι ταιριάζει στον καθένα. Ποτέ πριν το «Holiday» δεν είχε ακουστεί «έτσι», όπως ακούστηκε τη Δευτέρα το βράδυ. Τι κι αν οι μεν ήταν Γερμανοί και ο δε Έλληνας, τι κι αν οι μεν έχουν πουλήσει εκατομμύρια δίσκους και ο δε μερικές χιλιάδες. Τι Λωζάνη, τι Κοζάνη, που λέει και η γιαγιά μου. Η μουσική είναι μία!

Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι πολλοί αρχίσαν να αποχωρούν αρκετή ώρα πριν τελειώσει η συναυλία. Αλήθεια, πως τους πήγαν τα πόδια τους; Πως βρίσκεις το κουράγιο να αποχωρήσεις τη στιγμή που έχεις μπροστά σου live ένα από τα καλύτερα ροκ γκρουπ στην ιστορία της μουσικής; Τόσες πολλές φορές τους έχουμε δει που τελικά τους βαρεθήκαμε; Τους λυπήθηκα όσους έφυγαν. Μπορεί να γλίτωσαν τον συνωστισμό στην έξοδο, αλλά έχασαν live εκτέλεση τραγουδιών όπως τα «No one like you», «Rock you like a hurricane» (που δεν αν δεν το άκουγα, μέχρι σήμερα εκεί θα ήμουν!), «Still loving you» και πολλών άλλων τραγουδιών πιο γνωστών και πιο άγνωστων στο ευρύ κοινό. Να δηλώσω και το παράπονό μου που δεν άκουσα ούτε το «When the smoke is going down», ούτε το αγαπημένο μου «Always somewhere»; Καταγράφηκε; Την επόμενη φορά ίσως;;; Εγώ εκεί θα είμαι...! Μέχρι τότε κάντε ένα search στο youtube. Κάποια βιντεάκια αξίζουν το μέγεθός τους σε χρυσάφι. Save me cause the world's gonna stop baby – three, two, one - are you ready to rock??? Are you ready to rock????

Περισσότερες αποκλειστικές φωτογραφίες από το live